Samen of alleen…

December 30th, 2016

Eenmaal gevonden weet je de weg, dat is echt zo, een short-cut naar waar je wezen moet. Er is een soort gat, waarvan je weet: Daar is het. En je weet: “…als ik nu zus of zo, dan zit ik d’r in!”. Maar het lijkt alsof ik weiger om d’r in te zijn. De weg: Allang afgelegd, allang bekend, maar koppig doe ik wat ik doe.

Sinds ik probeer om samen op weg te gaan, een weg van samen, ga ik hem vooral alleen. Hoe pijnlijk is deze conclusie… Je wilt samen, je gaat voor samen en hoe meer je daarin investeert, dat wilt maken, des te minder lijk je vervuld te zijn. Maar wat dan? Alleen gaan? En per ongeluk samen genieten van wat er per ongeluk is? Dankbaar, dankbaar, ja, natuurlijk!!!! Maar dat lijkt me weer het andere uiterste en dat ken ik al.

Ik wilde weten hoe dít was. Hoe is het wanneer je kiest voor samen? Verweven wilt zijn in samen, gewoon, omdat je er toch bent, en dit aarde is, en je mens bent… Dus why not? Ga het aan, leef het, doe het, en val en sta op… zoals normale mensen doen. Een tijdje terug bedacht ik mij: Mooi! Het is nu klaar met deze prachtige wijze en warme en onvoorwaardelijke glimlach van binnen… leuk leuk leuk, maar ga eens leven!!!! Doe eens mee!!!! Met je medemens!!!! Je weet wel, die niet zo zweverige varianten op het thema…

Goed. Ik doe dat.

En nu ben ik dus samen. Maar alleen. En vandaag was ik daar vreselijk bedroefd van.

Terwijl ik weet waar dat ‘gat’ is dat ik als een feestje ken!

Bewust kiezen voor een realiteit waarin hechten in samen en verwachtingen koesteren in elkaar een toekomst met hoop en verbinding wordt… Het is een mooi idee en ik wil het nog steeds proberen, maar hoe doe je dat als je niet tegelijk met je wezen in dat fijne ‘gat’ zit? Want buiten het ‘gat’ is hechten gelijk aan verlies, verwachten gelijk aan teleurstelling, toekomst gelijk aan vergankelijkheid, hoop gelijk aan angst, en verbinding gelijk aan eenzaamheid. In al deze facetten voel ik de kop van Janus die me doordringt met een pijnlijke DUALI-teit. Bah, wat klinkt dat zweverig, maar tis wel waar: Elke keer klappen de uitersten om de beurt tegen elkaar, volgen elkaar op, buitelen en tuimelen over elkaar, vertroebelen elkaar… Ik word er zooooo moe van… Het evenwicht dat je ervaart in het fijne ‘gat’ is ver te zoeken als je zo van hot naar her geslingerd wordt.

Nee, ik denk niet dat het nut heeft om een mensenleven te leiden zonder te lijden, zonder mens te zijn op aarde en in de dualiteit te leven, dit mee te maken… het lijkt alsof ik ervoor kies. Het lijkt ook alsof ik telkens weer mag kiezen, maar dan nog bewuster, voor dat ‘gat’ waar het een feestje is.

Wereldvreemd, word ik weleens genoemd. Wie verlangt er nu naar een ‘gat’?

(Note: Ongeveer de helft van de mensheid, laat de analyse maar aan Freud over…)

Ik verlang naar dat ‘gat’. Want er is daar eenvoud. En eenvoud is ook van deze wereld. Ik verlang naar eenvoud. EEN-voud. Maar wanneer kan ik deze oefening in ‘samen’ loslaten en zeker weten dat ik niets heb overgeslagen? Om vervolgens in EEN-voud samen te zijn?

> Doe wat mensen doen. Je weet wel, die gewone nuchtere varianten op het thema. En dan kom je vanzelf waar je wezen moet. Dat is ook een weg. Ook al ken je de andere weg al, deze ken je nog niet. Je hebt nog niet elke stap gezet.

Doe maar normaal, dan…

July 8th, 2016

Kom je helemaal nergens.

Ik heb de afgelopen jaren geprobeerd normaal te doen. Normaal zijn, dat zat er hoe dan ook niet in, maar je kunt in ieder geval normaal doen. Dacht ik.

Maar wat schetst mijn verbazing: Als ik normaal doe, dan word ik gek. Juist. We zijn eruit. Het ei is gelegd. Dit geldt waarschijnlijk voor iedereen, maar ik heb het net ontdekt. Ik zal het even uitleggen voor de mensen die totaal niet snappen waar dit over gaat…

Iedereen die me kent, die begrijpt dat ik niet zomaar op het idee kom om normaal te doen. Iedereen weet namelijk dat ik afwijkend ben, en uniek, enzo… zoals iedereen… en dat ik dat ook heb geaccepteerd. Mijn idee om eens ‘normaal’ te gaan doen, had dan ook niets te maken met normaal willen zijn of mezelf niet accepteren zoals ik ben. Nee, het zat anders!

Voor mij zijn er drie dingen belangrijk om te onthouden: I am living. “I” verwijst naar iets dat groter is dan mijzelf maar waar ik deel van uitmaak. Ik ga niet proberen om het onder woorden te brengen, ieder mag het voelen zoals ie wil. “Am” verwijst naar het wezenlijke van die “I” en ook naar het verwezenlijken van “I” in “Living”. En “Living” is dan dus de verwezenlijking, de actie, de beweging, dat wat we beleven. Goed. Ik kan aan alledrie deze zaken weinig veranderen. I am living. En zo is het. Maar HOE ik dat doe, daar kan ik wel iets mee, of althans, dat denk ik. In dit geval dacht ik: Ik ga ‘normaal’ doen. Dat was dus een bewuste gedachte.

Een paar jaar daarvoor was ik juist niet ‘normaal’. Ik zag/fantaseerde dingen (ieder mag zijn eigen conclusies trekken) die niet ‘hier’ en ‘nu’ waren en ik gebruikte deze informatie in mijn leven. Ik sprak erover met mensen, ik maakte keuzes die hier op gebaseerd waren en ik zette dingen in de wereld die hiermee op een lijn lagen… Het hoorde bij mij en bij mijn leven. Dacht ik.

En toen ontmoette ik een mens (dat gebeurt op deze aarde vaker) en die zei me: Het leven speelt zich hier en nu af. Er zijn overigens meer mensen die dat zeggen. Ik kon daar niets tegenin brengen en ik besloot om alles wat niet bij ‘hier’ en ‘nu’ hoorde naast me neer te leggen. Mooi zo! Ik ben hier. I am living. En meer hoef ik niet te doen. Ik ben per slot van rekening niet voor niets geboren, als ik niet ‘hier’ en ‘nu’ hoorde, dan was ik er vast niet geweest. Dus, weg met vroeger en later en weg met elders! Dat hoorde niet meer bij mij. Ik ging maar eens leven zonder al die inzichten/fantasieën…

Was best leuk. Voor een paar jaar. De wereld is wel een stuk saaier en het vreemde is dat ik ook steeds minder zag/fantaseerde. Dat voelde wat arm, maar ik had me voorgenomen om dit echt te gaan doen. En dan doe ik het ook. Nog een jaar later en toen verdween de glans… De glans die er daarvoor altijd was geweest, maakte nu plaats voor een soort grijze grauwe kleurloze repetitie. Ik verlangde steeds meer naar hele basale dingen (die ik juist dacht gemakkelijker te zullen vinden door eens normaal te gaan doen) zoals veiligheid en vertrouwen, om maar te zwijgen over inspiratie… Het bleek helemaal niet makkelijker om die zaken te vinden. De gewone aardse simpele behoeftes waren minstens 10x zo ongrijpbaar voor mij geworden en ik voelde me ongelukkig, onveilig, onzeker en leeg.

Totdat ik ineens last had van hele gekke dingen… Ik wilde net heel ‘normaal’ overwegen om een heel ‘normale’ volgende stap te zetten in mijn leven, toen ik helemaal leek door te slaan in al dat ‘normale’… En dat was gek. Ik heb me nog nooit zo gek gevoeld. Ik voelde me verantwoordelijk voor zaken waar ik me nog nooit verantwoordelijk voor had gevoeld, ik voelde me schuldig en ontoereikend wanneer ik mijn zaakjes (en dat waren er ineens nogal wat) niet op orde had, en ik voelde me oninteressant. Dat laatste was nog wel het vreemdste… Voor het eerst in mijn leven begreep ik niet meer wat een ander nu precies in mij zag…

Nou ja, er was dan ook niet veel meer te zien. Er was niet veel meer van mij over.


Wat je doet, is een uiting van wie je bent. En wie je bent, dat weet je niet, maar je kunt het niet zomaar eventjes veranderen, voor een tijdje. En toen ik iets ging doen wat ik niet was, toen bleek ineens dat ik op die manier nooit gelukkig kon zijn. En ik ben gelukkig een intrinsiek gelukkig mens, dus ik wist dat er iets niet klopte…

  • Ik weet niet wie ik ben. Ik ben geboren en ik heb een naam, zoals iedereen hier, maar ik weet niet wie ik ben. Dat is okay. Alleen… normale mensen praten niet zo.
  • Ik weet niet wat ik wil. Ik heb behoeftes en ik vind dingen leuk, maar wat ik werkelijk wil? Wat ik hier kom doen? Dat weet ik niet. Dat is okay. Alleen… normale mensen praten niet zo.
  • Ik weet niet wat ik moet. Ik heb plannen en ideeën, wie heeft dat niet? Maar ik weet niet wat ik moet. Ik heb geen gebruiksaanwijzing bij mezelf gehad. Dat is okay. Alleen… normale mensen praten niet zo.

Toen ik normaal ging doen ben ik rond gaan lopen alsof ik wist wie ik was. Esther. Zangeres. Dirigent. Student. Vriendin van… En toen lag mijn identiteit daar zo duidelijk omlijnd voor me… Toen ik normaal ging doen, ben ik ook dingen gaan willen. Gewoon als Esther. Ik wilde zingen. Ik wilde werken. Ik wilde geld verdienen. Ik wilde studeren. Ik wilde gezond zijn. Ik wilde een leuke relatie. Een kind? Ik wilde normale dingen. Toen wist ik dus ook wat ik zou gaan doen. Ik ging doen wat ik wilde. En wat moest ik? Nou ja, normale mensen moeten voor zichzelf zorgen, moeten aardig zijn voor anderen en moeten op tijd naar bed. Zulk soort dingen. Ik deed dat allemaal.


Ik hield het maar een paar jaar vol.

I was dying.

*

Het was een mooi experiment. Nu weet ik in ieder geval hoe het niet moet en ik heb het echt geprobeerd. De hele mikmak. Niets geen mambojambo meer, alleen maar het hele normale aardse leven.

Wat ik heb geleerd is heel simpel:

Je wordt uniek geboren, met een unieke gevoeligheid. Net zoals iedereen. In die zin ben je normaal. Je ben niet beter dan een ander, ook niet slechter, maar je bent ook niet gelijk. Wel gelijk als mens op aarde, maar niet gelijk in wat je hier op dit moment beleeft… Iedereen is in essentie (in het groot, kosmisch gezien) met hetzelfde bezig, maar we zijn niet allemaal met hetzelfde bezig als we ‘hier’ en ‘nu’ zijn. Tenzij je ‘hier’ en ‘nu’ op filosofische wijze interpreteert als ‘overal’ en ‘altijd’ (waar ‘hier’ en ‘nu’ natuurlijk binnen vallen).

Dus als ik geboren word met een raar soort antenne waardoor ik zaken zie (of fantaseer) die ik kan interpreteren en die maken dat ik om kan gaan met mijn werkelijkheid, dan ben ik met iets anders bezig dan mijn buurman. Die ook een raar soort antenne heeft voor vuil, en dat interpreteert als bedreigend, en dus de hele dag poetst. Of anders dan een vriendin van me, die een raar soort antenne heeft voor leugens, die ze heel goed kan herkennen… En dat is maar goed ook! We hebben allemaal dezelfde zintuigen en het is voor ons allemaal belangrijk om te interpreteren wat we waarnemen. We hebben onze zintuigen niet voor niets. Kun je dan niet meteen zeggen dat je ook de scherpte van die zintuigen niet voor niets hebt? Als we niet interpreteren, dan worden we gek (of we zijn verlicht en laten alles los, ook een filosofie, maar het leeft wat onhandig). Hoogsensitieve mensen praten dan al snel over ‘teveel prikkels’ en mensen die gewoon moe zijn (normale mensen?) zeggen dan ‘drukte’. Maar wat er eigenlijk aan de hand is, is dat die mensen niet meer kunnen interpreteren wat zich wel allemaal aandient, en als dat te lang duurt, dan word je gek.

Als ik dus zie/fantaseer wat ik zie/fantaseer maar ik weiger te interpreteren wat ik zie/fantaseer want ik had me voorgenomen normaal te doen: Dan word ik na een tijdje gek. Eerst moe, en dan gek, van mezelf. Want dingen gaan rondzoemen en ze worden een brei… of een berg… waar je tegenop kunt zien…

Dus: Je antenne is er. Je ziet, hoort, voelt, weet, leest, beleeft wat je ziet, hoort, voelt, weet, leest en beleeft. Dat kun je niet uitzetten. Dat is een deel van je “I” en van de “Am” en “Living”. En daar moet je iets mee. En heel erg vaak, echt heel erg vaak, is jouw unieke waarneming zo afgesteld op je wezen en op wat je mee mag maken, dat je er gratis en voor niets de tools bij hebt gekregen om je waarnemingen te interpreteren.

Blijf dat vooral doen. Interpreteer alles wat je ziet en hoort en voelt…. … .. Interpreteer het op je eigen unieke manier, met je eigen unieke, misschien wel gekke, kijk op de wereld. Met jouw verhalen. Met jouw woorden… En praat erover. Openlijk! Dan hebben we opeens een hele hoop om te delen!

 

De Gezusters Zondertijd

June 8th, 2015

Beste onderwijsbalie,

Ik heb van 29 van de 33 vakken die ik heb gevolgd in mijn bachelor psychologie en maatschappij officiële vakinhoudelijke beschrijvingen nodig met stempel en paraaf. Hoe kan ik daar aankomen? Bijgevoegd mijn cijferlijst…

Esther

—-

Beste Esther,

Je kunt hiervoor terecht in de bibliotheek. Daar kun je ze kopiëren…

Zuster Zondertijd

—-

Dus op een mooie vrije woensdag plan ik mijn uitje naar de UvT. Een middag moet toch genoeg zijn? Ik weet natuurlijk dat ik niet IN de bibliotheek mag komen zonder UvT pasje… maar ja… En ik weet ook dat ik daar niet kan kopiëren zonder UvT pasje… maar ja… Ik ga er maar eens heen. Even bellen dat ik eraan kom, helpt misschien. Goed… Daar gaan we dan.

‘Mevrouw, ik begrijp niet wat u nodig heeft…’
‘Vakinhoudelijke beschrijvingen… uit de syllabus.’
‘Die zitten in het depot, kunt u aanvragen…’
‘Eh…’

Uiterst behulpzame mevrouw helpt mij op weg in de computer, alles is tegenwoordig anders, schiet niet op… En ik vind de syllabi… En ik zoek de mijne…

‘Lukt het niet?’ Inmiddels sta ik weer bij haar balie…
‘Nee, het gaat maar tot 2004, en ik ben begonnen in 2005…’
‘Owh! Ik weet helemaal niet of we ze dan wel hebben!’

Na een korte dialoog met IT achtig magazijnmedewerker volgt de conclusie ‘hebben we niet’. ‘Waar moet ik dan heen?’

De studentenadministratie ligt tegenwoordig een kilometer verderop in het gebouw van de oude kunstacademie… Dat gebouw kent sluiproutes, maar ik ken ze niet. Dus moest ik grote cirkels lopen met veel trappen tot ik bij de ‘nummertjestrekker’ stond… en daar dan weer wachten… Dit alles om van weer een andere mevrouw te horen: ‘Wat heeft u nu nodig? Dat doen wij hier nooit, hoor… Wat heeft u nodig?’ Dat ging ook nog even overleggen. Slotsom volgde snel: ‘dat doen wij hier nooit’. ‘Wie zou dat dan wel doen?’

De onderwijsbalie van sociale wetenschappen ligt weer een kilometer aan de andere kant van het universiteitsterrein. Maar waar? Hoe heet die balie? Staat niet op de kaart. Ongerust kijk ik in het rond. Ik ben 2,5 uur verder… als ze nog maar open zijn… Waar moet ik heen?

Lichtend idee: Dat staat natuurlijk op internet. En ja hoor: Volg route O. Je hebt tegenwoordig routes. Er staat nergens waar ze heen gaan, maar ze zijn er wel. Dus ik volg route O, vind een soort balie, stap naar binnen en vraag of dit is waar ik moet zijn! En jawel! Dus ik opgelucht en blij. Voor mij zitten twee dames die duidelijk daar werken en in gesprek zijn.

Wat ik nodig heb…
Ik leg het uit. En ik zeg er keurig bij: Ik heb gemaild, een tijd terug, en toen kreeg ik de aanwijzing om dit bij de bibliotheek te regelen, maar die hebben het niet, en de studentenadministratie ook niet. Dus nu ben ik hier, en ik ga niet meer weg tot ik het heb, want ik heb het echt nodig.
‘Wat heeft u dan precies nodig? Ik begrijp het niet.’
Ik herhaal het verhaal…

‘Dan zit je hier goed!’

Dat zou goed nieuws moeten zijn, maar ik werd boos. Want waarom ben ik dan naar de bibliotheek gestuurd? Dit was op z’n minst vreemd… ‘Wie was dat dan, die zei dat je naar de bibliotheek moest?’ Ik noem de naam… ‘Dat ben ik!’

En daar bleef het vervolgens bij. Geen ‘sorry’, geen ‘ow, dat is raar’, of ‘dat is dom’… Niet eens een ‘ow’ zonder ‘dat is raar’… Niets. Ze staat op en pakt een paar boekjes, en zegt dan doodleuk: ‘Die gaan maar tot 2004… ‘Ik weet niet waar ik dan moet kijken.’

Wat denk je van online? Ja, natuurlijk online. Maar daar zou heel veel tijd in gaan zitten. Met een enorm negatief smoel telt ze de vakken waar ik een kruisje voor heb gezet op mijn cijferlijst… ‘Wanneer heb je ze nodig?’

‘Nu.’

‘Nee, wanneer is je deadline?’

‘Nu.’

‘Wanneer begint je studie?’

‘Zo snel mogelijk.’

Verwarring… Ik leg haar uit dat ik al een tijd bezig ben met kastje muurtje praktijken wat heel veel zaken betreft en dat ik daardoor telkens niet kan beginnen en dat dit het laatste is wat ik nodig heb… ‘Maar wanneer begint je studie dan precies?’ ‘Zo snel mogelijk, wanneer ik dat wil.’

De andere Zuster, die me al de hele tijd vies aankijkt en al tig opmerkingen tussendoor heeft gemaakt die ik hier maar niet zal herhalen zegt prompt: ‘Nou, dan kun je ook nog wel even wachten.’ ‘Je hebt een kopie van je cijferlijst van medio maart, zie ik, dat is ook al een tijd terug…’ ‘Je kunt niet verwachten dat iemand ineens van alles voor je gaat regelen.’

De twee Zusters  zijn het duidelijk met elkaar eens, maar ik ga nergens heen. Ik heb beloofd te blijven staan, dus ik doe dat. Ze pruttelen nog wat. Tot de eerste Zuster na nog een keer tellen zegt: ‘Ik heb hier helemaal geen tijd voor.’

‘Hm, nou ik heb de hele dag de tijd. Ik heb hier de dag voor genomen… Tis dat het niet bij de bieb kan, anders was ik al klaar geweest.’

Als ik niet had geopperd om het zelf te doen, op desnoods een computer in het hoekje achter ze, en als ik niet had aangedrongen dat ik het graag zelf wilde doen… Dan had ik ze nu nog niet gehad… Want toen de agenda tevoorschijn kwam was het vooral ‘Ehm’ en ‘Nee’ en ‘Ik zie geen mogelijkheid…’ Maar ik heb vet onbehoorlijk mijn poot stijf gehouden en er verscheen een laptop van de ICT en ik mocht het zelf regelen.

Maar dan nog de stempeltjes en de paraafjes… Of Zuster daar tijd voor had, en wanneer dan? Ze hoefde alleen maar elk blaadje te stempelen en er een krabbel bij te zetten… Zucht, steun, kreun… Misschien dat dat deze week nog ging lukken. Anders volgende week? Tja, tis wat, daar ben je dan afhankelijk van…

Dus een anderhalf uur later, na het opdiepen van alle beschrijvingen en een printactie bij een plaatselijke copyshop… Terug via route O, naar de Gezusters Zondertijd.

‘Ja, ik vond het best wel een beetje moeilijk hoe je hier zo binnen kwam stormen… Ik wil altijd iedereen helpen, maar dit vond ik niet prettig.’

‘Ja, je hebt gelijk. Ik was ook best stormachtig. Dat word je ook wel wanneer je overal wordt heen gewaaid.’

Stilte.

 

Een vak leren.

June 8th, 2015

Of een achttal vrijstellingen…

Deel 1

Inmiddels zit ik hier met drie prachtige mapjes vol met kopietjes van diploma’s, cijferlijsten en vakinhoudelijke beschrijvingen van de vakken die ik heb gevolgd…

Het plan was: Een opleiding doen aan de LOI tot docent Nederlands aan het Voortgezet Onderwijs.
Ik ben eerst jaren bezig geweest met het overwinnen van allerlei vreemde obstakels, waarvan er enkele niet eens blijken te bestaan, maar nu was ik er dan toch echt klaar voor… Dacht ik.

Veel mensen zeggen: Wat moedig! Nog een studie beginnen en dan ook nog helemaal zelfstandig bij de LOI… Dat vraagt wel wat doorzettingsvermogen… En ik kan je nu al zeggen: DAT IS WAAR! (Maar ik ben nog niet eens begonnen…)

Wat ik wel heb gedaan is ‘gaan studeren’. En daar is meer moed en doorzettingsvermogen voor nodig dan voor de opleiding zelf, als je het mij vraagt.

Gewoon, zodat je even weet hoe zoiets in zijn werk gaat, op je bijna 35ste… Een vak leren. En ik ben nog nergens… Komt ie:

Stap 1.) Je ontdekt dat je vak (musicus, en docerend musicus ook nog) geen enkel zeker perspectief meer biedt voor de toekomst. Ok, je komt net rond, maar voor hoe lang? En ondertussen moet je een beetje op je energie gaan letten, doorwerken tot je 75ste, maar waar dan? Nou ja, niet realistisch. Herken het probleem: Nederland is geen land om musicus te zijn.

Stap 2.) Erken het probleem. Er moet dus iets veranderen. Eerst een paar jaar klagen tegen iedereen die je ziet… Tegen je ouders (die wel gewoon een huis hebben kunnen kopen op twee kunstenaarsinkomens, een huis dat nu meer waard is dan toen, wel te verstaan…), tegen je vrienden (IT’ers en anders soortgelijke exacte mensen, enne…  …docenten), tegen collega’s, tegen mensen in de trein… Klinkt als: Toen ik aan mijn studie begon waren er nog subsidies voor muziek, voor scholen, voor verenigingen, voor muziekscholen… dat ligt allemaal op zijn gat… en bovendien worden er veel te veel mensen opgeleid… Maar klagen is niet erkennen dat je een probleem hebt… Dus dat was stap twee, daar kwam ie: Ik moet zelf veranderen, want de wereld gaat het niet voor me doen, hoe stom ik dat ook vind.

Stap 3.) Prima, we komen er wel. Brainstormen. Wat dan wel? Daar zit je dan met je VWO en je HBO docerend musicus (dat geen onderwijsbevoegdheid blijkt te geven, ook al heb je wel onderwijskundige vakken gehaald en stage gelopen)… En wat heb je verder? Een onafgeronde propedeuse Nederlandse taal- en letterkunde, een bachelor Psychologie en Maatschappij… Niets van dat alles geeft uitzicht op een baan… Dat onderzoek je, dan weet je dat. Een mooie optie is een master Economische psychologie… maar dan werk je straks ergens waar je helemaal niet blij gaat zijn… Of dan Marketing psychologie? Of dan toch maar gaan coachen? Ja ja, zelfstandig zijn, dat was ik al, als musicus, en dat is geen lolletje… Nee, iets met zekerheid!!! Wat jammer dat ik al een HBO opleiding heb afgerond… De volgende kost me 8000 euro per jaar… Enige keuze is dus een master in het verlengde van mijn HBO of mijn universitaire Bachelor…

Kkrrrrrrrr….. WRONG!!!!!!

Na een jaar oriënteren en er niet uitkomen, informeer je bij mensen die zich hebben laten omscholen tot docent voortgezet onderwijs hoe ze dat nu hebben gedaan… Nou, een school zoeken die je per se nodig heeft, wiskunde dus, of Duits, of economie, en dan zorgen dat ze je daar willen houden en dat ze je scholing aanvragen bij het Rijk. Het Rijk heeft potjes. Mooi. Dus zoeken naar een vacature Docent Nederlands, want dat is het enige zinnige dat ik goed zou kunnen geven, en ook juist hetgeen dat ik graag geven zou… maar ja… Da gaat niet! Want in elke vacature staat: Alleen mensen met een onderwijsbevoegdheid kunnen solliciteren. Een jaar verstrijkt. Tot je via via via via via via per ongeluk iemand spreekt die zegt: Maar je mag een opleiding HBO voor in het onderwijs of de zorg altijd voor het lage wettelijke collegegeldtarief volgen, als je nog niet zo’n opleiding hebt… AH! Er is een regeling! Een hoop boosheid en teleurstelling verder, terwijl dit eigenlijk goed nieuws is, maar niet NA EEN JAAR, kom je bij de LOI.

Stap 4.) De LOI. Stap vier IS de LOI. De enige instelling waar ik met mijn avondbaan een deeltijd studie HBO kan doen om docent Nederlands te worden in het VO, is de LOI! Want ik moet overdag deeltijden… Tja! En laat dat nu net goed uitpakken! Want ze zijn klantvriendelijk. Ze nemen de telefoon binnen een paar minuten aan. Ze bellen je terug op afgesproken tijden. Ze geven je alle informatie die je nodig hebt en meer. Ze begeleiden je (ook in het klotetraject van het vragen van vrijstellingen dat volgt in Deel 2 van deze blog)… De LOI is top. En ik heb nog niets gedaan. Sorry, Fontys, UU, en UvT, maar daar kunnen jullie nog een puntje aan zuigen!

Maar wat blijkt? Bij de LOI kun je alle opleidingen altijd doen voor het tarief waarvoor ze het aanbieden, zij doen niet aan studies van 8000 euro, want ze zijn particulier… Ik had dus verdorie twee jaar geleden al begonnen kunnen zijn, en daar ben ik vier maanden geleden achter gekomen. RUK.

Stap 5.) Inschrijven. Nee nee nee… Dat gaat zomaar niet. Want, wijsheid is (de LOI kent de eigen tekortkomingen) eerst vrijstellingen aanvragen, dan heb je minder problemen met het terugvragen van het collegegeld, dat is dan namelijk meteen verrekend. Okay dan, doen we.

Deel 2

We zijn gekomen bij deel 2 van deze blog. Dat betekent dat het nu eindelijk over die verdraaide vrijstellingen zal gaan.

Dat is weer een heel aparte route. Die vele kromme wegen kent en uiterst vervelende blokkades in de vorm van juffrouwen achter balies…

De route loopt via de LOI naar alle onderwijsinstellingen waar ik de afgelopen jaren heb gestudeerd… De LOI wil namelijk diploma’s, cijferlijsten, werkervaring en vakinhoudelijke beschrijvingen… Is je aanvraag compleet dan gaat dat naar een sjieke onafhankelijke commissie, die beoordeelt of jij vrijstellingen krijgt. De LOI besteedt dit uit, want dat komt haar geloofwaardigheid ten goede. Goed plan.

Ik ken de commissie niet, die krijg je niet te zien, maar ik zou ze graag iets willen schrijven:

Lieve Commissie,

Ik ben het Fucking zat… Ik heb ALLES compleet en jullie vinden van niet, omdat ik geen Officiele Vakinhoudelijke Informatie heb met Stempel en Paraaf. Maar weten jullie ook dat de opleidingen die dingen niet eens bewaren? Dat je ze niet kunt krijgen? Dat niemand weet wie er mag tekenen en stempelen voor zoiets? Dat dit overbodig is gezien het feit dat je toch een cijferlijst hebt en dat je aan mag nemen dat Onderwijskunde onderwijskunde is en Middelnederlands middelnederlands? Zijn jullie dan niet allang blij met de grote moeite die ik heb genomen om bij alle vakken waar ik vrijstellingen voor aanvraag compleet te beschrijven wat ik heb gedaan en wat dat inhield? Neen. Jullie willen stempels en handtekeningen. Ik hoop Potdomme dat jullie het zullen lezen ook! Want ik heb er meer dan een maand werk aan gehad. Lees en geef me die vrijstellingen.

Hatelijke groet,

Esther

Dus… dat heb ik dan ook weer overleefd…

Ik verwijs de geïnteresseerde lezer vanuit hier graag door naar de volgende blog: De Gezusters Zondertijd. Dit is mijn satire op een dagje rondrennen op de UvT… op zoek naar tekstjes, stempeltjes en paraafjes…

 

Love-based of fear-based?

July 2nd, 2012

Dag wereld!

Ik ben heel graag op je. Ik vind je mooi. Je kleuren en ook de wind en de zon, de bergen, de zee, een grassprietje of het uitgedroogde bed van een rivier… Ik vind je mooi en ik hou van je.

En ik mag op je zijn. Dat is een mooi cadeau. Dit is een plek vol wonderen, vol mogelijkheden, ook omdat ik hier niet alleen ben… Er zijn hier zoveel mensen om mee te delen en mee te spelen… om van te houden…

En dat precies vind ik heel moeilijk. Ik zou graag van al deze mensen houden, want zij zijn net als ik, op jou, in al dit moois. Maar het lukt niet!

Ik ben elke keer wel weer ergens bang voor en dat maakt dat ik niet kan genieten van jou of van de mensen die net zo zijn als ik… Ik verlies het van mijn angst.

Het is heel vreemd dat ik jaren lang niet eens door had dat ik vanuit angst leefde… Niet IN angst, maar wel VANUIT angst. Maar nu weet ik het zeker. En ik zie bij bijna alle mensen om me heen ook zoveel angst… Het uit zich in allerlei kleine dingen, sijpelt door het hele leven heen en het kleurt hoe ik je ervaar… Het kleurt hoe ik alles ervaar…

Vanochtend werd ik zo bang wakker, terwijl ik zo vol liefde naar bed was gegaan… En ik dacht nog: ‘Wat is er gebeurd? Waarom ben ik nou weer zo?’ Maar er is niets gebeurd. Al die angst is al zo lang de basis van mijn persoon, dat ik er mee wakker word. Vroeger voelde dat normaal, maar nu voel ik dat het angst is.

Wereld, ik wil je elke dag zien met de ogen van gisteravond. Ik wil je ervaren vanuit een liefdevolle vrijheid…

Dankjewel, wereld, dat ik dat hier mag leren…

Esther

Bijna alles wat we doen is gebaseerd op angst en het bedekken van die angst… Angst is het uitgangspunt voor de meeste van onze interacties. We zoeken veiligheid, vertrouwen en connectie, daar waar we bang zijn voor bedreiging, wantrouwen en alleen zijn… We ervaren dus geen veiligheid, vertrouwen en connectie, waarom zouden we anders zo hard zoeken???????? We leggen van alles vast om het veilig te stellen voor de toekomst… We willen iets of iemand ‘nooit meer kwijt’ wat impliceert dat we ergens bang zijn om te verliezen.

Angst is het uitgangspunt voor de zoektocht naar veiligheid. Je gaat zoeken omdat je je angst wilt bedekken.

Maar je kan alleen maar echte veiligheid, vertrouwen en connectie ervaren als je je angst niet meer bedekt en gaat zien dat je angst niet ‘waar’ is.

Als je naar de wereld zou kijken met ogen vervuld van liefde dan zou je niet bang zijn. Dan zou je angst niet ‘waar’ zijn. Je zou je niet onveilig voelen, want je zou je kern voelen. Je zou niet wantrouwen, want je zou kennen. Je zou niet eenzaam zijn, want je zou in connectie staan. Je zou onderdeel zijn van het grote geheel en totaal niet bang zijn om af te wijken of vrij te zijn… Dus waarom is angst dan een goed uitgangspunt? Waarom kiezen we massaal voor angst om ons te dirigeren? Terwijl liefde zoveel beter bij ons past?

Nu leef je mssn in angst, zonder dat je het weet? Je past je aan, je bent afhankelijk van de wereld om je heen om gelukkig te kunnen zijn, je voelt je zwart, grijs of saai of ongelukkig zelfs, je voelt je een half mens… Je conformeert en je functioneert… En anderen zeggen dan: ‘Het gaat goed met (vul hier je naam in)!’ Omdat je kennelijk prima conformeert en prima functioneert… Maar je bent niet vrij.

Zonder angst was je vrij geweest…

Should I stay, or should I go now?

June 25th, 2012

Iedereen gaat anders om met de uitdagingen in het leven. De een is een onvermoeibaar vechtertje, de ander steekt zijn kop in het zand of stuift er vandoor, en dan zijn er nog alle mogelijke combinaties en gradaties van deze twee uitersten…

Ik begin te ontdekken dat ik eigenlijk geen vechtertje ben maar dat ik lijd aan chronische zelfoverschatting. Natuurlijk denkt elk vechtertje dat op het moment dat het bijltje erbij neergelegd moet worden, maar het voelt alsof ik gewoon niet zo sterk ben als ik wel zou willen zijn! Zo VOELT het.

Je bent niet alleen. Ten minste, de meeste mensen leven niet alleen. Je leeft en werkt met mensen die je liefhebt, die je de moeite waard vindt en waar je je energie in wilt stoppen. Er is een moment geweest waarop je hebt besloten dat je daarvoor wilde vechten, en elke keer kom je na wat onrustig vaarwater weer in de kalmere stroom… Dan kan je bijkomen. Je kan ff dobberen. De zon voelen. Liefde voelen. Liefde geven. Productief zijn. Er is ruimte en er is tijd. Creativiteit.

Maar iedereen van boven de 16 weet dat er hele periodes in je leven zijn dat je NU moet dobberen maar dat je in een wildwaterattraktie zit…

Mijn eerste reactie is altijd de kop in het zand. Bij mij ziet dat er als volgt uit: Ik ontken dat het zo moeilijk is als het is, grotendeels omdat ik vind dat niets zo moeilijk hoeft te zijn, en ik houd mezelf voor dat het snel voorbij zal zijn. Allebei onzin. Als het een puinhoop is en het raakt je, dan is dat zo. Helpt echt niets om dat te ontkennen. En je weet nooit hoe lang zoiets nog blijft duren, dus jezelf sussen met ‘we zijn er bijna’ is geen garantie op een goede afloop. Wat zou je nu doen als je wist dat het eeuwig zo zou zijn? Maar dat is ‘t ‘m nou juist, dat willen we niet zien. We hopen op beter. We richten ons op een toekomst die er nog niet is. Wie zegt dat ie komt?

En dan ga ik ineens alles doen wat ik kan doen, want ik ben o zo bang dat het erger wordt of langer gaat duren… Dus ik loop mezelf 100 x voorbij om de chaos die er is te structureren, te bevatten, te controleren…

Ben ik de uitputting nabij dan ga ik voelen dat het ‘allemaal geen nut’ heeft. Logisch ook, waarschijnlijk heb ik zo hard gevochten in een paar weken als de gemiddelde gematigde aanpakker in een jaar… Maar omdat alles bij mij in een week of wat opgelost moet zijn, ‘poef’, kan ik niet gewoon relaxen als het ‘mis’ is.

Dus ik kan het niet oplossen. Ik hoor geen ‘poef’, ik ben doodop, en de complete futiliteit breekt mijn strijdvaardigheid. En wat dan???

Ja… Wat dan…

Dat was het vechtertje.
Esther was haar naam.
Het duurde haar te lang,
En toen is ze gegaan…

Ik ben niet gegaan. Ik ga eigenlijk bijna nooit. Ook als ik niet meer kan vechten, dan blijf ik meestal toch staan. En of dat nou zo slim is? Ik weet het niet… Ik weet nooit wanneer het tijd is om te gaan… En ik weet ook niet hoe lang ik moet blijven staan…

Mijn horloge geeft dat allemaal niet aan.

Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt

June 25th, 2012

‘Dag mevrouw, meneer… Is uw romanticus ook weleens moe?’

Ik heb onlangs gesproken met mijn romanticus. De romanticus is het Goethe-deel van mijn persoonlijkheid. Sommige mensen hebben er geen. Bijna alle kunstenaars hebben er in ieder geval wel een… En de mensen die er geen hebben vinden de mensen die er een hebben over het algemeen emotioneel en dramatisch…

Ik sprak mijn romanticus omdat ie de laatste tijd zo moedeloos doet… En dat is irritant, want ik heb een heel sterke romanticus en dat moedeloze overheerst nogal. Dus we moesten praten. Daar hoort dan een kop thee bij…

En ik vroeg hem (het is een hij…) of hij me kon vertellen waarom hij zo moedeloos was?

Hij roerde afwezig in zijn kop thee zonder suiker en gaf een ogenblik geen antwoord. Keek me toen betekenisvol mistroostig aan en zei: ‘Ik verlang naar meer…’

Kijk, het probleem met de romanticus is dat ie niet snel tevreden is. Alleen wanneer hij op zijn top mag beleven wat het leven kan geven, dan voelt hij zich vol en vrij… Maar daarna volgt altijd de onverteerbare pijn van het verlangen naar het volgende volle en vrije moment…

Ik keek hem in zijn mistroostige ogen en voelde hoe hij al weken had rondgelopen met dit ‘verlangen’… Het was meelijwekkend om te voelen hoeveel melancholie iemand meedraagt wanneer vervulling zijn enige doel van bestaan is… Hoe leeg voel je je als je naar niets anders verlangt dan opperste vervoering?

Er is een probleem met de romanticus en zijn verlangen: Het duurt langer dan hij kan dragen. Mijn gesprekspartner liet zich kennen, vertelde me hoe leeg hij was in zijn hart, hoe hij schreeuwde om voldoening en hoe hij elke keer weer werd geconfronteerd met die leegte en de honger…

Hij is niet dom. Allerminst. Hij zit vol levenswijsheden, ook over geduld en tevredenheid. Het was een goed gesprek. En op het laatst schoot me iets te binnen… ‘Misschien, als je zo graag wilt verlangen, kan je naar iets verlangen wat je al hebt…’

Hij schudde zijn hoofd, roerde in zijn kop thee en zei, ‘ik denk niet dat dat gaat werken.’

Es ist volbracht

June 15th, 2012

En dat is dan pas het begin.

Je kunt echt tijden ophikken tegen iets onvermijdelijks, maar er komt een moment dat je er niet meer onder uit kan: “Het is zoals het is, en er is niets aan te doen.”

Zo hik ik al tijden op tegen iets heel belangrijks dat ik moet accepteren, wil ik nog een beetje genieten van dit leven, met de mensen die dichtbij me staan… En in mijn geval heeft dat alles te maken met mijn lijf.

Je lijf is het prachtige organische pak waarin je mag leven, mag voelen en ervaren… Maar wat doe je als je lijf niet meewerkt? Hoe sta je in het leven als je lichaam je elke keer weer beperkingen oplegt?

Als klein kind ben ik me, zoals denk ik alle mensen, gaan identificeren met mijn lichaam. Ik had het altijd aan, het kon niet uit, en grote mensen spraken me erop aan… Maar ik voelde dat ik dingen kon denken die mijn lichaam niet kon doen, en dat was heel raar… Want was ik nou dit lichaam of zat ik er per ongeluk in?

Mijn moeder gaf les aan de dansacademie en ik ging als kleine drol al mee naar lessen, repetities en voorstellingen. Soms deed ik mee met de les, vooral het modern ballet met schildpadbewegingen erin, op muziek van Sergei Prokofiew, was voor mij de uitnodiging om me achter in de zaal op te stellen en de bewegingen mee te doen. Ik had niet de lange benen van de danseres die ik imiteerde, ik had niet de souplesse en ik had niet de kracht, maar ik zag mezelf en ik zag wat ik wilde zien. Ik was mooi.

Ik ervoer iets anders dan mijn lichaam, ik heb nooit mijn lichaam ervaren als kloppend, passend bij mij. Mijn lichaam is niet mij, ik woon er nu alleen maar even in. Maar wat ik voelde als ik meedanste was mijn energie, wat ik zag, was mijn energie. Ik zag het fijnstoffelijke en bekommerde me niet om het stoffelijke… Ik voelde lange benen, ik voelde souplesse en ik voelde kracht. Alles was er.

Tot ik een paar jaar later werd toegelaten tot de vooropleiding van de dansacademie. In rap tempo werd het mij duidelijk dat ik moest functioneren in mijn stoffelijk lichaam. En hoe mooi ik ook dacht dat ik kon dansen, het was niet goed genoeg. Ik werd na een paar jaar afgewezen, en de pijn in mijn stoffelijk lichaam zei me dat dat ook de enige gezonde optie was. Dit was niet mijn leven, dat was niet mijn lijf. Het was een droom.

De grootste beperkende factor in mijn leven, en in het leven van heel veel mensen, is het lichaam. Als sensitief mens is het voor mij niet te rijmen dat ik dit beperkende lichaam heb terwijl ik me zo vrij voel… De tegenstelling tussen vrij in de geest en beperkt in het lichaam, is voor mij de grootste belasting tot nog toe…

Maar er is een andere kant…

Onlangs is gebleken dat er iets mis is met mijn lichaam, echt iets mis, zichtbaar op de MRI, en de Westerse geneeskunde heeft er vooralsnog geen geneesmiddel voor. Ik was doodmoe, twee uur overeind op een dag was het maximum en boodschappen doen was een dagtaak… En ik kreeg een voorlopige diagnose die niemand wil krijgen.

Ik was er kapot van. Weer was mijn lijf de beperkende factor. Weer kon ik niet genieten en had ik alleen energie voor een mooi leven in mijn hoofd… Een fantasieleven… Niet alleen kon ik niet dansen, eigenlijk was alles min of meer onhaalbaar geworden. En de verwachting was dat ik achteruit zou gaan…

Dat is niet gebeurd. Ik heb mijn diepste angst gevoeld: Vast moeten zitten in dit lijf als het niets meer kan. En ik kwam aan de overkant. De angst was de tunnel naar acceptatie. En wat ik nog nooit had geaccepteerd, accepteerde ik nu wel. Dit lichaam is van mij, hoort nu bij mij, ik mag het hebben nu. Het doet niet precies wat ik wil, maar de hele wereld doet nooit precies wat ik wil! Zo is de wereld!

Ik mag hier leven, ik mag hier wonen, ik mag mezelf ervaren in alles wat hier is, en dus ook in dit lichaam…

Het is zoals het is, er is niets aan te doen.

En mijn lichaam gaf antwoord. Ik ging niet achteruit, maar mijn gezondheid verbeterde, en ik ben nu sterker dan ik was voor ik ziek werd… Ik voel de hele dag dat ik gezegend ben met de mooiste les die ik had kunnen krijgen; de hele dag is voelbaar dat mijn lichaam niet precies doet wat ik wil… En de hele dag ben ik dankbaar dat ik hier ben, waar niets precies is zoals ik het wil… Nu pas, nu ik 30 ben geweest, heb ik me verzoend met mijn lichaam en dankzij mijn lichaam ook met de wereld om me heen. Ook als ze niet doet wat ik wil.

Uit mijn dak

June 14th, 2012

Ik denk dat de beste therapie voor neerslachtigheid toch echt “uit je dak gaan” is! Dus toen ik vandaag weer eventjes dreigde om het contact met de stralende wereld binnen in me te verliezen, toen moest ik iets en ik koos ervoor om uit mijn dak te gaan.

Bij de aftiteling van de film “Snowwhite and the Huntsman” had ik de geweldige Shazam-functie op mijn iPhone gebruikt om titel en band te registreren van hetgeen mij ter oren kwam… Indrukwekkend stukje muziek was het… Alles door elkaar… Rock, soul, klassiek, en een ontzettend lekkere groove… Een vol koor erbij… Jummie! En de techniek staat voor niks: Je kunt gewoon direct vanuit Shazam naar iTunes en het nummer kopen. Zo gezegd, zo gedaan. Even inpluggen op mijn geluidsinstallatie en hoppa hoppa, lekkere herrie… En dit nummer leent zich echt perfect om het UIT TE SCHREEUWEN tot je weer helemaal leeg bent…

Bevrijdend…

Majestueus…

Enerverend…

Bezielend…

Verbindend…

 

 

Beeldschoon!

Maak het af.

June 13th, 2012

Volgens mij hebben mannen hier meer last van dan vrouwen… Je hebt je doel pas bereikt als je klaar bent. En ik ken genoeg mensen die dat een prima filosofie vinden, en er zit natuurlijk ook logica in. Maar het werkt gewoon niet en je wordt me er toch ongelukkig en ontevreden van!

Dus je moet wat doen? Je moet iets afmaken, afronden, je hebt misschien zelfs een deadline? Maar waar ben je eigenlijk helemaal mee bezig?

Ik moet mijn carrière op de rails krijgen, ik moet meer tijd met mijn man doorbrengen, ik moet het huis opruimen, ik moet de dakgoot repareren en ik moet mijn opleiding afronden, ik moet mijn boek afschrijven, ik moet bloggen, ik moet mijn tanden poetsen, ik moet lichamelijke activiteiten beoefenen, ik moet beter worden, ik moet de tuin netjes maken, ik moet dat allemaal gedaan hebben, want dan heb ik ten minste wat gedaan, dan is er wat af. Dan ben ik ergens mee klaar en dan kan ik dus trots zijn op wat ik heb bereikt.

Het moet af. Het moet van mijn lijstje af. Ik moet het weg kunnen strepen!!!

Ondertussen heb ik nu bijna al mijn nagels opgevreten… This is NOT the way to go!

Zelfs al puilt mijn lijstje uit, dan nog gaat dit niet werken, juist áls mijn lijstje uitpuilt gaat het niet werken… Maar wat dan? Een beetje stil gaan zitten? Niets doen? Het moet allemaal toch gebeuren en het had eigenlijk al gebeurd moeten zijn…

Soms ben ik mijn realiteitszin kwijt. Het is gewoon bullshit! Het hoeft helemaal niet gebeurd te zijn, het kán helemaal niet gebeurd zijn, dus als dat is wat MOET, dan heb ik een groot probleem!

Tijd voor een nieuwe manier van kijken…

Ja, leuk! HOE DAN???

Nou ja, God zou een rare zijn als ie ons opdrachten zou geven die onhaalbare kaart zijn… En als God ofzo niet bestaat of niet God is dan zou het vreemd zijn als we onszelf voor uitdagingen stellen die we niet aankunnen. Dus misschien zijn al de dingen op zich totaal niet belangrijk. Sowieso, wie gaat mij belonen als ik het huis schoon heb gemaakt? Wat levert het me op als ik de dakgoot heb gerepareerd? Toegegeven, een schoon huis is fijn. Een hele dakgoot is prettig. Maar als dat HET DOEL is, wat heb je dan bereikt?

Mijn lijstje is een uitstelllijstje… Ik ben pas ok als alles af is, of in ieder geval veel… Ik heb pas rust als ik iets heb gedaan… En dat is foute boel, want er staat best veel op mijn lijstje…

Lijstjes zijn bijna altijd, bij bijna iedereen, uitstellijstjes. Ze stellen een heel belangrijke toestand uit: Tevredenheid. En ondertussen ben je blind voor alles wat je al wel bent (geworden)…

Want wat doe je wel? Elke dag? Elk uur?

Je groeit. Elk moment. Je verandert. Elk moment. De dingen die je tegenkomt, die op je lijstje staan, zijn de dingen die je helpen groeien… Ook al heb je niets afgerond van je lijstje, zolang je groeit, gebeurt er van alles… Van alles wat veel meer oplevert dan alle afgeronde zaken op heel het lijstje bij elkaar…

Sommige mensen zeggen dat je procesgericht moet zijn maar dat is nog steeds slechts de oppervlakte… Als ik een gat in mijn relatie ervaar en het gat moet dicht, dan is de weg van het dichten misschien wel belangrijker dan het dichte gat. Het is zelfs maar de vraag of het gat ooit dicht kan zijn… Maar meer in de diepte groeit er iets veel mooiers: Jij.

Terwijl je het gat dicht, stel je jezelf vragen, wordt je geconfronteerd met je leven, met liefde, met alles wat er bij hoort… En je groeit. Je verandert.

Je ziet zelf niet dat je verandert als je je teveel richt op de oppervlakte… Of je je nu richt op het doel of het proces van elk item op je lijstje, je mist het allerbelangrijkste… Je mist je eigen groei.

En elk item op je lijstje heeft één ding gemeen: Het staat op jóúw lijstje. Dus het vertelt je iets over jou. Mijn lijstje is vol mogelijkheden en vol onzekerheden. En dat zegt iets over mij! Ik zit vol mogelijkheden en vol onzekerheden, vol verantwoordelikheid vol creativiteit en verbinding… En met mijn lijstje in de hand leer ik hoe ik om kan gaan met mogelijkheden, onzekerheden en verantwoordelijkheden, ik groei in mijn creativiteit en ik verbind me…

Dat is nog eens iets moois om naar te kijken….