Archive for the ‘Esoterie’ Category

Poëzie: groen

Saturday, July 28th, 2018

groen

redeloos

om mijn heen

even zonder evenbeeld

ik weet niet hoe groot ik ben

Samen of alleen…

Friday, December 30th, 2016

Eenmaal gevonden weet je de weg, dat is echt zo, een short-cut naar waar je wezen moet. Er is een soort gat, waarvan je weet: Daar is het. En je weet: “…als ik nu zus of zo, dan zit ik d’r in!”. Maar het lijkt alsof ik weiger om d’r in te zijn. De weg: Allang afgelegd, allang bekend, maar koppig doe ik wat ik doe.

Sinds ik probeer om samen op weg te gaan, een weg van samen, ga ik hem vooral alleen. Hoe pijnlijk is deze conclusie… Je wilt samen, je gaat voor samen en hoe meer je daarin investeert, dat wilt maken, des te minder lijk je vervuld te zijn. Maar wat dan? Alleen gaan? En per ongeluk samen genieten van wat er per ongeluk is? Dankbaar, dankbaar, ja, natuurlijk!!!! Maar dat lijkt me weer het andere uiterste en dat ken ik al.

Ik wilde weten hoe dít was. Hoe is het wanneer je kiest voor samen? Verweven wilt zijn in samen, gewoon, omdat je er toch bent, en dit aarde is, en je mens bent… Dus why not? Ga het aan, leef het, doe het, en val en sta op… zoals normale mensen doen. Een tijdje terug bedacht ik mij: Mooi! Het is nu klaar met deze prachtige wijze en warme en onvoorwaardelijke glimlach van binnen… leuk leuk leuk, maar ga eens leven!!!! Doe eens mee!!!! Met je medemens!!!! Je weet wel, die niet zo zweverige varianten op het thema…

Goed. Ik doe dat.

En nu ben ik dus samen. Maar alleen. En vandaag was ik daar vreselijk bedroefd van.

Terwijl ik weet waar dat ‘gat’ is dat ik als een feestje ken!

Bewust kiezen voor een realiteit waarin hechten in samen en verwachtingen koesteren in elkaar een toekomst met hoop en verbinding wordt… Het is een mooi idee en ik wil het nog steeds proberen, maar hoe doe je dat als je niet tegelijk met je wezen in dat fijne ‘gat’ zit? Want buiten het ‘gat’ is hechten gelijk aan verlies, verwachten gelijk aan teleurstelling, toekomst gelijk aan vergankelijkheid, hoop gelijk aan angst, en verbinding gelijk aan eenzaamheid. In al deze facetten voel ik de kop van Janus die me doordringt met een pijnlijke DUALI-teit. Bah, wat klinkt dat zweverig, maar tis wel waar: Elke keer klappen de uitersten om de beurt tegen elkaar, volgen elkaar op, buitelen en tuimelen over elkaar, vertroebelen elkaar… Ik word er zooooo moe van… Het evenwicht dat je ervaart in het fijne ‘gat’ is ver te zoeken als je zo van hot naar her geslingerd wordt.

Nee, ik denk niet dat het nut heeft om een mensenleven te leiden zonder te lijden, zonder mens te zijn op aarde en in de dualiteit te leven, dit mee te maken… het lijkt alsof ik ervoor kies. Het lijkt ook alsof ik telkens weer mag kiezen, maar dan nog bewuster, voor dat ‘gat’ waar het een feestje is.

Wereldvreemd, word ik weleens genoemd. Wie verlangt er nu naar een ‘gat’?

(Note: Ongeveer de helft van de mensheid, laat de analyse maar aan Freud over…)

Ik verlang naar dat ‘gat’. Want er is daar eenvoud. En eenvoud is ook van deze wereld. Ik verlang naar eenvoud. EEN-voud. Maar wanneer kan ik deze oefening in ‘samen’ loslaten en zeker weten dat ik niets heb overgeslagen? Om vervolgens in EEN-voud samen te zijn?

> Doe wat mensen doen. Je weet wel, die gewone nuchtere varianten op het thema. En dan kom je vanzelf waar je wezen moet. Dat is ook een weg. Ook al ken je de andere weg al, deze ken je nog niet. Je hebt nog niet elke stap gezet.

Doe maar normaal, dan…

Friday, July 8th, 2016

Kom je helemaal nergens.

Ik heb de afgelopen jaren geprobeerd normaal te doen. Normaal zijn, dat zat er hoe dan ook niet in, maar je kunt in ieder geval normaal doen. Dacht ik.

Maar wat schetst mijn verbazing: Als ik normaal doe, dan word ik gek. Juist. We zijn eruit. Het ei is gelegd. Dit geldt waarschijnlijk voor iedereen, maar ik heb het net ontdekt. Ik zal het even uitleggen voor de mensen die totaal niet snappen waar dit over gaat…

Iedereen die me kent, die begrijpt dat ik niet zomaar op het idee kom om normaal te doen. Iedereen weet namelijk dat ik afwijkend ben, en uniek, enzo… zoals iedereen… en dat ik dat ook heb geaccepteerd. Mijn idee om eens ‘normaal’ te gaan doen, had dan ook niets te maken met normaal willen zijn of mezelf niet accepteren zoals ik ben. Nee, het zat anders!

Voor mij zijn er drie dingen belangrijk om te onthouden: I am living. “I” verwijst naar iets dat groter is dan mijzelf maar waar ik deel van uitmaak. Ik ga niet proberen om het onder woorden te brengen, ieder mag het voelen zoals ie wil. “Am” verwijst naar het wezenlijke van die “I” en ook naar het verwezenlijken van “I” in “Living”. En “Living” is dan dus de verwezenlijking, de actie, de beweging, dat wat we beleven. Goed. Ik kan aan alledrie deze zaken weinig veranderen. I am living. En zo is het. Maar HOE ik dat doe, daar kan ik wel iets mee, of althans, dat denk ik. In dit geval dacht ik: Ik ga ‘normaal’ doen. Dat was dus een bewuste gedachte.

Een paar jaar daarvoor was ik juist niet ‘normaal’. Ik zag/fantaseerde dingen (ieder mag zijn eigen conclusies trekken) die niet ‘hier’ en ‘nu’ waren en ik gebruikte deze informatie in mijn leven. Ik sprak erover met mensen, ik maakte keuzes die hier op gebaseerd waren en ik zette dingen in de wereld die hiermee op een lijn lagen… Het hoorde bij mij en bij mijn leven. Dacht ik.

En toen ontmoette ik een mens (dat gebeurt op deze aarde vaker) en die zei me: Het leven speelt zich hier en nu af. Er zijn overigens meer mensen die dat zeggen. Ik kon daar niets tegenin brengen en ik besloot om alles wat niet bij ‘hier’ en ‘nu’ hoorde naast me neer te leggen. Mooi zo! Ik ben hier. I am living. En meer hoef ik niet te doen. Ik ben per slot van rekening niet voor niets geboren, als ik niet ‘hier’ en ‘nu’ hoorde, dan was ik er vast niet geweest. Dus, weg met vroeger en later en weg met elders! Dat hoorde niet meer bij mij. Ik ging maar eens leven zonder al die inzichten/fantasieën…

Was best leuk. Voor een paar jaar. De wereld is wel een stuk saaier en het vreemde is dat ik ook steeds minder zag/fantaseerde. Dat voelde wat arm, maar ik had me voorgenomen om dit echt te gaan doen. En dan doe ik het ook. Nog een jaar later en toen verdween de glans… De glans die er daarvoor altijd was geweest, maakte nu plaats voor een soort grijze grauwe kleurloze repetitie. Ik verlangde steeds meer naar hele basale dingen (die ik juist dacht gemakkelijker te zullen vinden door eens normaal te gaan doen) zoals veiligheid en vertrouwen, om maar te zwijgen over inspiratie… Het bleek helemaal niet makkelijker om die zaken te vinden. De gewone aardse simpele behoeftes waren minstens 10x zo ongrijpbaar voor mij geworden en ik voelde me ongelukkig, onveilig, onzeker en leeg.

Totdat ik ineens last had van hele gekke dingen… Ik wilde net heel ‘normaal’ overwegen om een heel ‘normale’ volgende stap te zetten in mijn leven, toen ik helemaal leek door te slaan in al dat ‘normale’… En dat was gek. Ik heb me nog nooit zo gek gevoeld. Ik voelde me verantwoordelijk voor zaken waar ik me nog nooit verantwoordelijk voor had gevoeld, ik voelde me schuldig en ontoereikend wanneer ik mijn zaakjes (en dat waren er ineens nogal wat) niet op orde had, en ik voelde me oninteressant. Dat laatste was nog wel het vreemdste… Voor het eerst in mijn leven begreep ik niet meer wat een ander nu precies in mij zag…

Nou ja, er was dan ook niet veel meer te zien. Er was niet veel meer van mij over.


Wat je doet, is een uiting van wie je bent. En wie je bent, dat weet je niet, maar je kunt het niet zomaar eventjes veranderen, voor een tijdje. En toen ik iets ging doen wat ik niet was, toen bleek ineens dat ik op die manier nooit gelukkig kon zijn. En ik ben gelukkig een intrinsiek gelukkig mens, dus ik wist dat er iets niet klopte…

  • Ik weet niet wie ik ben. Ik ben geboren en ik heb een naam, zoals iedereen hier, maar ik weet niet wie ik ben. Dat is okay. Alleen… normale mensen praten niet zo.
  • Ik weet niet wat ik wil. Ik heb behoeftes en ik vind dingen leuk, maar wat ik werkelijk wil? Wat ik hier kom doen? Dat weet ik niet. Dat is okay. Alleen… normale mensen praten niet zo.
  • Ik weet niet wat ik moet. Ik heb plannen en ideeën, wie heeft dat niet? Maar ik weet niet wat ik moet. Ik heb geen gebruiksaanwijzing bij mezelf gehad. Dat is okay. Alleen… normale mensen praten niet zo.

Toen ik normaal ging doen ben ik rond gaan lopen alsof ik wist wie ik was. Esther. Zangeres. Dirigent. Student. Vriendin van… En toen lag mijn identiteit daar zo duidelijk omlijnd voor me… Toen ik normaal ging doen, ben ik ook dingen gaan willen. Gewoon als Esther. Ik wilde zingen. Ik wilde werken. Ik wilde geld verdienen. Ik wilde studeren. Ik wilde gezond zijn. Ik wilde een leuke relatie. Een kind? Ik wilde normale dingen. Toen wist ik dus ook wat ik zou gaan doen. Ik ging doen wat ik wilde. En wat moest ik? Nou ja, normale mensen moeten voor zichzelf zorgen, moeten aardig zijn voor anderen en moeten op tijd naar bed. Zulk soort dingen. Ik deed dat allemaal.


Ik hield het maar een paar jaar vol.

I was dying.

*

Het was een mooi experiment. Nu weet ik in ieder geval hoe het niet moet en ik heb het echt geprobeerd. De hele mikmak. Niets geen mambojambo meer, alleen maar het hele normale aardse leven.

Wat ik heb geleerd is heel simpel:

Je wordt uniek geboren, met een unieke gevoeligheid. Net zoals iedereen. In die zin ben je normaal. Je ben niet beter dan een ander, ook niet slechter, maar je bent ook niet gelijk. Wel gelijk als mens op aarde, maar niet gelijk in wat je hier op dit moment beleeft… Iedereen is in essentie (in het groot, kosmisch gezien) met hetzelfde bezig, maar we zijn niet allemaal met hetzelfde bezig als we ‘hier’ en ‘nu’ zijn. Tenzij je ‘hier’ en ‘nu’ op filosofische wijze interpreteert als ‘overal’ en ‘altijd’ (waar ‘hier’ en ‘nu’ natuurlijk binnen vallen).

Dus als ik geboren word met een raar soort antenne waardoor ik zaken zie (of fantaseer) die ik kan interpreteren en die maken dat ik om kan gaan met mijn werkelijkheid, dan ben ik met iets anders bezig dan mijn buurman. Die ook een raar soort antenne heeft voor vuil, en dat interpreteert als bedreigend, en dus de hele dag poetst. Of anders dan een vriendin van me, die een raar soort antenne heeft voor leugens, die ze heel goed kan herkennen… En dat is maar goed ook! We hebben allemaal dezelfde zintuigen en het is voor ons allemaal belangrijk om te interpreteren wat we waarnemen. We hebben onze zintuigen niet voor niets. Kun je dan niet meteen zeggen dat je ook de scherpte van die zintuigen niet voor niets hebt? Als we niet interpreteren, dan worden we gek (of we zijn verlicht en laten alles los, ook een filosofie, maar het leeft wat onhandig). Hoogsensitieve mensen praten dan al snel over ‘teveel prikkels’ en mensen die gewoon moe zijn (normale mensen?) zeggen dan ‘drukte’. Maar wat er eigenlijk aan de hand is, is dat die mensen niet meer kunnen interpreteren wat zich wel allemaal aandient, en als dat te lang duurt, dan word je gek.

Als ik dus zie/fantaseer wat ik zie/fantaseer maar ik weiger te interpreteren wat ik zie/fantaseer want ik had me voorgenomen normaal te doen: Dan word ik na een tijdje gek. Eerst moe, en dan gek, van mezelf. Want dingen gaan rondzoemen en ze worden een brei… of een berg… waar je tegenop kunt zien…

Dus: Je antenne is er. Je ziet, hoort, voelt, weet, leest, beleeft wat je ziet, hoort, voelt, weet, leest en beleeft. Dat kun je niet uitzetten. Dat is een deel van je “I” en van de “Am” en “Living”. En daar moet je iets mee. En heel erg vaak, echt heel erg vaak, is jouw unieke waarneming zo afgesteld op je wezen en op wat je mee mag maken, dat je er gratis en voor niets de tools bij hebt gekregen om je waarnemingen te interpreteren.

Blijf dat vooral doen. Interpreteer alles wat je ziet en hoort en voelt…. … .. Interpreteer het op je eigen unieke manier, met je eigen unieke, misschien wel gekke, kijk op de wereld. Met jouw verhalen. Met jouw woorden… En praat erover. Openlijk! Dan hebben we opeens een hele hoop om te delen!

 

Love-based of fear-based?

Monday, July 2nd, 2012

Dag wereld!

Ik ben heel graag op je. Ik vind je mooi. Je kleuren en ook de wind en de zon, de bergen, de zee, een grassprietje of het uitgedroogde bed van een rivier… Ik vind je mooi en ik hou van je.

En ik mag op je zijn. Dat is een mooi cadeau. Dit is een plek vol wonderen, vol mogelijkheden, ook omdat ik hier niet alleen ben… Er zijn hier zoveel mensen om mee te delen en mee te spelen… om van te houden…

En dat precies vind ik heel moeilijk. Ik zou graag van al deze mensen houden, want zij zijn net als ik, op jou, in al dit moois. Maar het lukt niet!

Ik ben elke keer wel weer ergens bang voor en dat maakt dat ik niet kan genieten van jou of van de mensen die net zo zijn als ik… Ik verlies het van mijn angst.

Het is heel vreemd dat ik jaren lang niet eens door had dat ik vanuit angst leefde… Niet IN angst, maar wel VANUIT angst. Maar nu weet ik het zeker. En ik zie bij bijna alle mensen om me heen ook zoveel angst… Het uit zich in allerlei kleine dingen, sijpelt door het hele leven heen en het kleurt hoe ik je ervaar… Het kleurt hoe ik alles ervaar…

Vanochtend werd ik zo bang wakker, terwijl ik zo vol liefde naar bed was gegaan… En ik dacht nog: ‘Wat is er gebeurd? Waarom ben ik nou weer zo?’ Maar er is niets gebeurd. Al die angst is al zo lang de basis van mijn persoon, dat ik er mee wakker word. Vroeger voelde dat normaal, maar nu voel ik dat het angst is.

Wereld, ik wil je elke dag zien met de ogen van gisteravond. Ik wil je ervaren vanuit een liefdevolle vrijheid…

Dankjewel, wereld, dat ik dat hier mag leren…

Esther

Bijna alles wat we doen is gebaseerd op angst en het bedekken van die angst… Angst is het uitgangspunt voor de meeste van onze interacties. We zoeken veiligheid, vertrouwen en connectie, daar waar we bang zijn voor bedreiging, wantrouwen en alleen zijn… We ervaren dus geen veiligheid, vertrouwen en connectie, waarom zouden we anders zo hard zoeken???????? We leggen van alles vast om het veilig te stellen voor de toekomst… We willen iets of iemand ‘nooit meer kwijt’ wat impliceert dat we ergens bang zijn om te verliezen.

Angst is het uitgangspunt voor de zoektocht naar veiligheid. Je gaat zoeken omdat je je angst wilt bedekken.

Maar je kan alleen maar echte veiligheid, vertrouwen en connectie ervaren als je je angst niet meer bedekt en gaat zien dat je angst niet ‘waar’ is.

Als je naar de wereld zou kijken met ogen vervuld van liefde dan zou je niet bang zijn. Dan zou je angst niet ‘waar’ zijn. Je zou je niet onveilig voelen, want je zou je kern voelen. Je zou niet wantrouwen, want je zou kennen. Je zou niet eenzaam zijn, want je zou in connectie staan. Je zou onderdeel zijn van het grote geheel en totaal niet bang zijn om af te wijken of vrij te zijn… Dus waarom is angst dan een goed uitgangspunt? Waarom kiezen we massaal voor angst om ons te dirigeren? Terwijl liefde zoveel beter bij ons past?

Nu leef je mssn in angst, zonder dat je het weet? Je past je aan, je bent afhankelijk van de wereld om je heen om gelukkig te kunnen zijn, je voelt je zwart, grijs of saai of ongelukkig zelfs, je voelt je een half mens… Je conformeert en je functioneert… En anderen zeggen dan: ‘Het gaat goed met (vul hier je naam in)!’ Omdat je kennelijk prima conformeert en prima functioneert… Maar je bent niet vrij.

Zonder angst was je vrij geweest…

Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt

Monday, June 25th, 2012

‘Dag mevrouw, meneer… Is uw romanticus ook weleens moe?’

Ik heb onlangs gesproken met mijn romanticus. De romanticus is het Goethe-deel van mijn persoonlijkheid. Sommige mensen hebben er geen. Bijna alle kunstenaars hebben er in ieder geval wel een… En de mensen die er geen hebben vinden de mensen die er een hebben over het algemeen emotioneel en dramatisch…

Ik sprak mijn romanticus omdat ie de laatste tijd zo moedeloos doet… En dat is irritant, want ik heb een heel sterke romanticus en dat moedeloze overheerst nogal. Dus we moesten praten. Daar hoort dan een kop thee bij…

En ik vroeg hem (het is een hij…) of hij me kon vertellen waarom hij zo moedeloos was?

Hij roerde afwezig in zijn kop thee zonder suiker en gaf een ogenblik geen antwoord. Keek me toen betekenisvol mistroostig aan en zei: ‘Ik verlang naar meer…’

Kijk, het probleem met de romanticus is dat ie niet snel tevreden is. Alleen wanneer hij op zijn top mag beleven wat het leven kan geven, dan voelt hij zich vol en vrij… Maar daarna volgt altijd de onverteerbare pijn van het verlangen naar het volgende volle en vrije moment…

Ik keek hem in zijn mistroostige ogen en voelde hoe hij al weken had rondgelopen met dit ‘verlangen’… Het was meelijwekkend om te voelen hoeveel melancholie iemand meedraagt wanneer vervulling zijn enige doel van bestaan is… Hoe leeg voel je je als je naar niets anders verlangt dan opperste vervoering?

Er is een probleem met de romanticus en zijn verlangen: Het duurt langer dan hij kan dragen. Mijn gesprekspartner liet zich kennen, vertelde me hoe leeg hij was in zijn hart, hoe hij schreeuwde om voldoening en hoe hij elke keer weer werd geconfronteerd met die leegte en de honger…

Hij is niet dom. Allerminst. Hij zit vol levenswijsheden, ook over geduld en tevredenheid. Het was een goed gesprek. En op het laatst schoot me iets te binnen… ‘Misschien, als je zo graag wilt verlangen, kan je naar iets verlangen wat je al hebt…’

Hij schudde zijn hoofd, roerde in zijn kop thee en zei, ‘ik denk niet dat dat gaat werken.’

Es ist volbracht

Friday, June 15th, 2012

En dat is dan pas het begin.

Je kunt echt tijden ophikken tegen iets onvermijdelijks, maar er komt een moment dat je er niet meer onder uit kan: “Het is zoals het is, en er is niets aan te doen.”

Zo hik ik al tijden op tegen iets heel belangrijks dat ik moet accepteren, wil ik nog een beetje genieten van dit leven, met de mensen die dichtbij me staan… En in mijn geval heeft dat alles te maken met mijn lijf.

Je lijf is het prachtige organische pak waarin je mag leven, mag voelen en ervaren… Maar wat doe je als je lijf niet meewerkt? Hoe sta je in het leven als je lichaam je elke keer weer beperkingen oplegt?

Als klein kind ben ik me, zoals denk ik alle mensen, gaan identificeren met mijn lichaam. Ik had het altijd aan, het kon niet uit, en grote mensen spraken me erop aan… Maar ik voelde dat ik dingen kon denken die mijn lichaam niet kon doen, en dat was heel raar… Want was ik nou dit lichaam of zat ik er per ongeluk in?

Mijn moeder gaf les aan de dansacademie en ik ging als kleine drol al mee naar lessen, repetities en voorstellingen. Soms deed ik mee met de les, vooral het modern ballet met schildpadbewegingen erin, op muziek van Sergei Prokofiew, was voor mij de uitnodiging om me achter in de zaal op te stellen en de bewegingen mee te doen. Ik had niet de lange benen van de danseres die ik imiteerde, ik had niet de souplesse en ik had niet de kracht, maar ik zag mezelf en ik zag wat ik wilde zien. Ik was mooi.

Ik ervoer iets anders dan mijn lichaam, ik heb nooit mijn lichaam ervaren als kloppend, passend bij mij. Mijn lichaam is niet mij, ik woon er nu alleen maar even in. Maar wat ik voelde als ik meedanste was mijn energie, wat ik zag, was mijn energie. Ik zag het fijnstoffelijke en bekommerde me niet om het stoffelijke… Ik voelde lange benen, ik voelde souplesse en ik voelde kracht. Alles was er.

Tot ik een paar jaar later werd toegelaten tot de vooropleiding van de dansacademie. In rap tempo werd het mij duidelijk dat ik moest functioneren in mijn stoffelijk lichaam. En hoe mooi ik ook dacht dat ik kon dansen, het was niet goed genoeg. Ik werd na een paar jaar afgewezen, en de pijn in mijn stoffelijk lichaam zei me dat dat ook de enige gezonde optie was. Dit was niet mijn leven, dat was niet mijn lijf. Het was een droom.

De grootste beperkende factor in mijn leven, en in het leven van heel veel mensen, is het lichaam. Als sensitief mens is het voor mij niet te rijmen dat ik dit beperkende lichaam heb terwijl ik me zo vrij voel… De tegenstelling tussen vrij in de geest en beperkt in het lichaam, is voor mij de grootste belasting tot nog toe…

Maar er is een andere kant…

Onlangs is gebleken dat er iets mis is met mijn lichaam, echt iets mis, zichtbaar op de MRI, en de Westerse geneeskunde heeft er vooralsnog geen geneesmiddel voor. Ik was doodmoe, twee uur overeind op een dag was het maximum en boodschappen doen was een dagtaak… En ik kreeg een voorlopige diagnose die niemand wil krijgen.

Ik was er kapot van. Weer was mijn lijf de beperkende factor. Weer kon ik niet genieten en had ik alleen energie voor een mooi leven in mijn hoofd… Een fantasieleven… Niet alleen kon ik niet dansen, eigenlijk was alles min of meer onhaalbaar geworden. En de verwachting was dat ik achteruit zou gaan…

Dat is niet gebeurd. Ik heb mijn diepste angst gevoeld: Vast moeten zitten in dit lijf als het niets meer kan. En ik kwam aan de overkant. De angst was de tunnel naar acceptatie. En wat ik nog nooit had geaccepteerd, accepteerde ik nu wel. Dit lichaam is van mij, hoort nu bij mij, ik mag het hebben nu. Het doet niet precies wat ik wil, maar de hele wereld doet nooit precies wat ik wil! Zo is de wereld!

Ik mag hier leven, ik mag hier wonen, ik mag mezelf ervaren in alles wat hier is, en dus ook in dit lichaam…

Het is zoals het is, er is niets aan te doen.

En mijn lichaam gaf antwoord. Ik ging niet achteruit, maar mijn gezondheid verbeterde, en ik ben nu sterker dan ik was voor ik ziek werd… Ik voel de hele dag dat ik gezegend ben met de mooiste les die ik had kunnen krijgen; de hele dag is voelbaar dat mijn lichaam niet precies doet wat ik wil… En de hele dag ben ik dankbaar dat ik hier ben, waar niets precies is zoals ik het wil… Nu pas, nu ik 30 ben geweest, heb ik me verzoend met mijn lichaam en dankzij mijn lichaam ook met de wereld om me heen. Ook als ze niet doet wat ik wil.

Maak het af.

Wednesday, June 13th, 2012

Volgens mij hebben mannen hier meer last van dan vrouwen… Je hebt je doel pas bereikt als je klaar bent. En ik ken genoeg mensen die dat een prima filosofie vinden, en er zit natuurlijk ook logica in. Maar het werkt gewoon niet en je wordt me er toch ongelukkig en ontevreden van!

Dus je moet wat doen? Je moet iets afmaken, afronden, je hebt misschien zelfs een deadline? Maar waar ben je eigenlijk helemaal mee bezig?

Ik moet mijn carrière op de rails krijgen, ik moet meer tijd met mijn man doorbrengen, ik moet het huis opruimen, ik moet de dakgoot repareren en ik moet mijn opleiding afronden, ik moet mijn boek afschrijven, ik moet bloggen, ik moet mijn tanden poetsen, ik moet lichamelijke activiteiten beoefenen, ik moet beter worden, ik moet de tuin netjes maken, ik moet dat allemaal gedaan hebben, want dan heb ik ten minste wat gedaan, dan is er wat af. Dan ben ik ergens mee klaar en dan kan ik dus trots zijn op wat ik heb bereikt.

Het moet af. Het moet van mijn lijstje af. Ik moet het weg kunnen strepen!!!

Ondertussen heb ik nu bijna al mijn nagels opgevreten… This is NOT the way to go!

Zelfs al puilt mijn lijstje uit, dan nog gaat dit niet werken, juist áls mijn lijstje uitpuilt gaat het niet werken… Maar wat dan? Een beetje stil gaan zitten? Niets doen? Het moet allemaal toch gebeuren en het had eigenlijk al gebeurd moeten zijn…

Soms ben ik mijn realiteitszin kwijt. Het is gewoon bullshit! Het hoeft helemaal niet gebeurd te zijn, het kán helemaal niet gebeurd zijn, dus als dat is wat MOET, dan heb ik een groot probleem!

Tijd voor een nieuwe manier van kijken…

Ja, leuk! HOE DAN???

Nou ja, God zou een rare zijn als ie ons opdrachten zou geven die onhaalbare kaart zijn… En als God ofzo niet bestaat of niet God is dan zou het vreemd zijn als we onszelf voor uitdagingen stellen die we niet aankunnen. Dus misschien zijn al de dingen op zich totaal niet belangrijk. Sowieso, wie gaat mij belonen als ik het huis schoon heb gemaakt? Wat levert het me op als ik de dakgoot heb gerepareerd? Toegegeven, een schoon huis is fijn. Een hele dakgoot is prettig. Maar als dat HET DOEL is, wat heb je dan bereikt?

Mijn lijstje is een uitstelllijstje… Ik ben pas ok als alles af is, of in ieder geval veel… Ik heb pas rust als ik iets heb gedaan… En dat is foute boel, want er staat best veel op mijn lijstje…

Lijstjes zijn bijna altijd, bij bijna iedereen, uitstellijstjes. Ze stellen een heel belangrijke toestand uit: Tevredenheid. En ondertussen ben je blind voor alles wat je al wel bent (geworden)…

Want wat doe je wel? Elke dag? Elk uur?

Je groeit. Elk moment. Je verandert. Elk moment. De dingen die je tegenkomt, die op je lijstje staan, zijn de dingen die je helpen groeien… Ook al heb je niets afgerond van je lijstje, zolang je groeit, gebeurt er van alles… Van alles wat veel meer oplevert dan alle afgeronde zaken op heel het lijstje bij elkaar…

Sommige mensen zeggen dat je procesgericht moet zijn maar dat is nog steeds slechts de oppervlakte… Als ik een gat in mijn relatie ervaar en het gat moet dicht, dan is de weg van het dichten misschien wel belangrijker dan het dichte gat. Het is zelfs maar de vraag of het gat ooit dicht kan zijn… Maar meer in de diepte groeit er iets veel mooiers: Jij.

Terwijl je het gat dicht, stel je jezelf vragen, wordt je geconfronteerd met je leven, met liefde, met alles wat er bij hoort… En je groeit. Je verandert.

Je ziet zelf niet dat je verandert als je je teveel richt op de oppervlakte… Of je je nu richt op het doel of het proces van elk item op je lijstje, je mist het allerbelangrijkste… Je mist je eigen groei.

En elk item op je lijstje heeft één ding gemeen: Het staat op jóúw lijstje. Dus het vertelt je iets over jou. Mijn lijstje is vol mogelijkheden en vol onzekerheden. En dat zegt iets over mij! Ik zit vol mogelijkheden en vol onzekerheden, vol verantwoordelikheid vol creativiteit en verbinding… En met mijn lijstje in de hand leer ik hoe ik om kan gaan met mogelijkheden, onzekerheden en verantwoordelijkheden, ik groei in mijn creativiteit en ik verbind me…

Dat is nog eens iets moois om naar te kijken….

R.E.S.P.E.C.T.

Tuesday, June 12th, 2012

Op een turbulente middag in mei zei ik: “Graag zou ik met respect behandeld worden.”
Er kwam een vraag terug: “Hoe ziet dat eruit?”

“Eh…”

Als ik vraag of iemand mij met respect wil behandelen, wat vraag ik dan eigenlijk? Ik wil natuurlijk dat de ander rekening met me houdt, dat mijn belangen ook belangrijk gevonden worden… Maar over welk belang heb ik het dan eigenlijk?

Behandel mij met respect. Want ik ben een mens en ik verdien respect. De meeste mensen vinden dat vast ‘waar’. Ik denk graag iets dieper na, en dan kom ik toch uit bij een iets minder rooskleurige kijk… Want waarom vraag ik om respect? Ben ik meer dan ik zou zijn zonder dat respect? Maakt het mij beter als ik respect krijg? Of heeft het te maken met veiligheid? Loop ik minder risico als een ander mij met respect behandelt?

Op die bewuste middag zat ik vast in mijn veroordeling. Ik was boos en ik eiste respect… “Maar,” zei mijn gesprekspartner, “de vraag is of jij in deze modus wil blijven zitten, niet of ik me er aan aanpas…” Sjonge, sommige mensen zijn wel heel direct! Daar kan je wat van leren… Oef.

En hij had gelijk. Ik kan dan wel om respect vragen, maar het is nogal belangrijk vanuit welke hoedanigheid ik daar om vraag… In dit geval vroeg ik vanuit onzekerheid om respect (verpakt in boosheid, want het is zoveel makkelijker om je pijn bij de ander neer te leggen, wijzend met het vingertje). En wat bedoelde ik eigenlijk?

“Doe mij geen pijn.”

Maar hoe kan ik nou groeien of leren als ik de ander verbied om mij nog pijn te doen? En hoe kan de relatie nou authentiek zijn, beide personen werkelijk zichzelf, wanneer ik eis dat er rekening met mij wordt gehouden?

Respect was in dit geval iets wat ik dacht nodig te hebben om me veilig te voelen, om me geliefd te voelen, om me mens te voelen…

Menselijke angsten maakten dat ik de verantwoordelijkheid voor mijn borg en zelfrespect buiten mezelf wilde leggen.

Degene met wie ik hierover praatte heeft me er niet mee laten wegkomen. Ik weet nog dat ik dat heel respectloos vond, maar ik ben wel gegroeid, ik heb er wel van geleerd. En dat had ik anders niet gekund.

Misschien is echt respect wel dat je elkaar de les niet ontneemt…

Jezelf zichtbaar maken…

Monday, April 11th, 2011

De afgelopen weken is de wereld voor mij veranderd. Ik had een droom, en dromen zijn eigenlijk nooit goed, want dromen worden maar zelden werkelijkheid. Ik wist dat het een droom was, maar het was ook een wens. Wensen is ook nooit goed, want je kan teleurgesteld raken. Maar het was ook een pad, een richting.

Ik had het gevoel van “Ik moet die kant uit…” en ik ben gaan lopen. Zoals ik altijd doe. Ik ga altijd gewoon lopen, ik probeer mezelf niet teveel druk te maken over “wat” het dan allemaal is en “waarom” het allemaal zo is. Dat zijn leuke filosofische vragen, waar ik me wel mee bezig houd bij een goed glas wijn, maar ik maak me er niet druk over. Dus liep ik daar, richting vriendschap, richting liefde… En ik was op de goede weg. Zoiets voel je. Tot een paar weken terug.

Een paar weken terug zei iemand tegen me “neem het leven zoals het komt, ervaar de dingen die op je pad komen, en laat ze daarna los”. En dat ben ik gaan doen, ik ben los gaan laten. En toen zag ik het, mijn pad was een wens. Die wens was een droom. Langzaam werd zichtbaar wat onzichtbaar was, ik had de ander gezien door een gekleurde bril…

De kleur van de bril was er een geweest van vrolijkheid, warmte, liefde. Het was een mooie bril. Maar het was een bril. En soms zag ik met die bril ook heel duidelijk onzekerheid en frustratie, maar ik bleef het pad zien, ik bleef het pad voelen. Zelfs je gevoel kan een bril op hebben.

Maanden lang ben ik een soort van hippie geweest met een droom: Ik droomde van een groep zielen, liefdevol en begripvol naar elkaar, elkaars spiegel, elkaars les, elkaars leven. In elkaars buurt, elkaars steun. Elkaar ontmoeten, los en toch ook vast… Gewoon er zijn en er mogen zijn. Mezelf delen, ik had er zo’n behoefte aan om te delen met anderen…

Ik ben dichterbij gekomen, heb mezelf zichtbaar gemaakt en heb aan de anderen gevraagd dat ook te doen. Maar met de bril die ik op had, was er iets mis. Het was namelijk een bril met “hoop”. Het is waar, hoop doet leven. Hoop maakt dat je handelt waar je anders misschien stil was blijven staan. Hoop maakt dat je jezelf en anderen de kans geeft om te handelen, om te groeien… Maar hoop maakt ook dat je het leven nu neemt zoals het is, omdat je denkt dat de toekomst anders zal zijn… Maar is dat wel zo? Zal die toekomst anders zijn?

Als alle partijen zichtbaar zijn, dan pas kun je elkaar echt ontmoeten. Als je je afsluit voor liefde (wat we allemaal weleens doen, onbewust al dan niet bewust) dan sluit je jezelf buiten. Ik had een droom dat iedereen zichzelf zichtbaar zou maken, ik ook, en dat we elkaar zouden accepteren en van elkaar zouden houden…

Ik denk dat ik moet vasthouden aan deze droom, want ik vind deze droom zoveel meer “waar” dan alle andere dingen die ik ooit heb gedroomd… En toch is deze droom nog niet waar, omdat ze een droom is, gebaseerd op hoop, en niet op de werkelijkheid, nu.

Misschien zijn we nog niet klaar om onszelf zichtbaar te maken, misschien is er teveel schaamte, teveel pijn, teveel onzin… Misschien zijn we nog niet klaar om een ander te accepteren als die ander zichtbaar is… Je krijgt zoveel te zien, zoveel te verwerken. Het kan dat je daar niet klaar voor bent.

Het kan.

Maar laat mij alsjeblieft dromen…

Niemand is echt alleen…

Tuesday, March 15th, 2011

Dit is de titel van een lied dat ik heb geschreven voor een club mensen die optreden voor ouderen in tehuizen en wijkcentra… De Gouden Mix maakt elke twee jaar een nieuwe produktie om een glimlach te toveren op de gezichten van mensen die wij in deze maatschappij in kamertjes wegstoppen, een programma vol herkenning met liedjes van toen. Ik ben dirigent bij deze warme groep mensen en omdat ik onlangs ben begonnen met het schrijven van songteksten (gedichten schrijven deed ik al veel langer, proza ook) wilde ik ook graag voor hun schrijven.

Nu is het zo dat ik elke repetitie volschiet van mijn eigen tekst. Dat vind ik eerlijk gezegd niet zo normaal, ik heb het geschreven, ik weet wat ik zeggen wil, dus het zou me niet meer mogen verrassen, maar dat doet het dus wel.

Als de wereld zo gemeen is, als je droevig bent of bang,
als de mensen je negeren en de regen duurt te lang,
als je moe bent van het reizen, dan help ik je er doorheen,
want we doen het allen samen, en niemand is echt alleen.

Als we samen kunnen leven, kunnen delen met elkaar,
en we helpen steeds de ander, of je ‘t makk’lijk hebt of zwaar,
als je oog hebt voor de mensen van ver weg maar ook dichtbij,
en je laat de onzin varen, dan is hier nog slechts een WIJ.

Als je ziel naar mij zal stralen, dan straal ik met je mee,
als je hart naar mij zal lachen, dan lachen wij met twee,
als je ogen willen huilen, kijk dan in die van mij,
en je ziet bij mij je tranen en even ben je vrij…

Afgelopen vrijdag zong één van mijn koorleden het eerste couplet, ze keek me aan alsof ze me wilde bedanken voor de tekst… Het was een vreemd moment, want ik wilde haar bedanken voor het feit dat zij het voor mij zong! We hebben elkaar het hele couplet lang aangekeken…

In de zomer 2010 heb ik een lama ontmoet en deze tekst is het direkte resultaat van die ontmoeting. Hij heeft me laten voelen dat niemand echt alleen is. Hij heeft me laten voelen hoe ik (van mezelf al) kan stralen en dat ik iets te geven heb… Ik heb in een paar weken tijd mogen ervaren hoe het is om een cirkel om je heen te hebben waarbinnen je alles voelt, de bomen, de natuur, en iedereen voelt, alsof het één groot organisme is, met jou in het midden… Pas sinds deze ontmoeting heb ik een heel zeker gevoel dat er waarde is, waarde aan het leven, waarde aan het lijden… En hoeveel onzin het ook is, de dingen die ons pijn doen, we ervaren ze, we leren ervan, we groeien… Ze hoeven alleen geen pijn te doen, die cirkel, maakt dat het geen pijn doet…

Als je werkelijk weet hoe het is om in de schoenen van een ander te staan, dan deel je het lijden, dan deel je het leven, en eigenlijk deel je dan liefde. Er ontstaat licht, in jezelf, omdat je voelt dat je werkelijk iets deelt, dat je werkelijk BENT, en er ontstaat licht om je heen, in de ander (die niet meer de “ander” is) en in je wereld en in iedereen die daarin rond mag lopen…

Sinds de zomer 2010 probeer ik me in te beelden hoe ik door de wereld wandel in een bubbel van licht. En iedereen is welkom. Althans, dat is de bedoeling… Maar ja, zoals altijd het geval is met proberen: Het lukt niet altijd. Ik grom nog steeds te vaak in stilte naar het winkelpersoneel, ik erger me nog steeds weleens aan bepaalde chauffeurs… Ik ben nog steeds niet precies wat ik wil zijn, maar ik weet wel waar ik het moet zoeken… en ook daarin hoef ik niet meer zo streng te zijn naar mezelf, want een volgend moment lukt het me weer wel…

Ik ben eigenlijk heel erg benieuwd naar jullie… Hebben jullie ook zo’n keerpunt meegemaakt ooit in je leven, zo’n moment waarop je “richting” kreeg… Wat was dat? Wie was dat? Enne, hoe gaat het?

Liefs,

Esther