Archive for June, 2009

In welke behoeften voel je je gefrustreerd als je boos wordt?

Tuesday, June 23rd, 2009

Ik heb thuis van die kaartjes liggen met psychologische boodschappen erop. Een van die boodschappen is de boodschap die hierboven staat. Ik trok deze boodschap een paar dagen geleden, zoals ik elke dag doe, omdat ik weer eens behoefte had aan een kleine les. Wist ik veel dat het ook een grote les kon zijn… Onlangs ben ik erachter gekomen dat er verschillende behoeftes zijn waarin je tekort kunt komen. Je hebt bijvoorbeeld honger, of dorst, of je bent moe. Maslow heeft een piramide gemaakt waarin hij de behoeften verdeelt, als het ware op volgorde zet, van meest primair tot secundair, tot zelfs onbelangrijk. Volgens Maslow zijn de primaire behoeften in ons leven de biologische behoeften, zoals eten en slapen. Maslow stelt dat mensen zich pas bezig kunnen houden met minder primaire behoeften als ze in de primaire behoeften zijn voorzien. Na de primaire biologische behoeften komt de behoefte van bestaanszekerheid, zoals veiligheid. Daarna komt volgens Maslow de sociale behoefte, zoals liefde van de medemens. Dan komt volgens Maslow de behoefte aan erkenning en als laatste volgt daarop de behoefte aan zelfontwikkeling.

Ik vind dat Maslow goed kan denken en slecht kan voelen. Hij heeft natuurlijk gelijk als hij zegt dat een mens eerst moet leven en in leven moet blijven voor hij zich bezig kan houden met andere zaken. Maar het is mij duidelijk geworden in mijn eigen leven dat het leven niet draait om overleven. Hier maakt Maslow voor mijn gevoel een denkfout. Ik heb zelf ervaren dat ik ben gestopt met eten toen ik niet meer wist wat ik hier deed. Mijn behoefte aan zelfontwikkeling was zo groot dat de basale biologische behoefte om te eten secundair werd. Ik ben niet de enige die dit zo heeft ervaren; er zijn andere mensen die op dezelfde manier bepaalde biologische behoeften niet tegemoet komen bij zichzelf. Denk aan mensen die niet goed voor zichzelf zorgen. Dat zijn er een hoop.

Misschien heeft Maslow het gewoon verkeerd. Misschien is de eerste levensbehoefte het vertrouwen op het leven zelf, beseffen dat je onderdeel bent van een groter geheel, zin. Want stel je voor: je weet niet dat het leven zin heeft, wat doe je dan? Je hebt dan de keuze om te leven voor het moment, mee te nemen wat je mee kan nemen, naar nergens. Of je kiest ervoor om niet meer mee te doen, het leven te laten. Zolang je niet weet dat het leven zin heeft kun je jezelf iets wijsmaken, zoals bijvoorbeeld religie dat doet, of je accepteert dat je het niet weet en leeft of leeft niet. Als we nu kijken naar de piramide van Maslow dan zien we dat Maslow zelfontwikkeling ziet als de laatste behoefte. Hiermee geeft hij ook aan dat vooruitgang van het zelf alleen is weggelegd voor die mensen die verder alles hebben. Maar is dit wel zo? Je zou je kunnen afvragen of zelfontwikkeling niet ligt in alle ervaringen die we hebben. Iemand die honger heeft, kan die zichzelf niet ontwikkelen? Of is het juist dat iemand die honger heeft zichzelf goed kan ontwikkelen omdat de honger een les voor hem is? Net zoals ik nu een les heb gevonden in de woorden: “In welke behoefte voel je je gefrustreerd als je boos wordt?”

De laatste weken heb ik gemerkt dat ik gefrustreerd wordt als ik me geen onderdeel voel van een groter geheel. Ik voel me klein en nietig als ik niet vertrouw op de zin van het leven zelf. Vele filosofen zijn mij voorgegaan, ik ben in goed gezelschap. En velen kwamen tot dezelfde conclusie: je kan je pas bewegen op deze wereld als je erop vertrouwt, erin gelooft, dat het leven zin heeft. Hoe meer ik me bezighoud met wetenschap, de wetenschap die alles ontkent tenzij het tastbaar is, des te meer raak ik los van de zin van het leven. Bij mij resulteert dat in angst, in verdriet, in verlatenheid, en uiteindelijk in boosheid. Mijn omgeving krijgt het zwaar te verduren met mij als ik me niet bewust ben van de zin van het leven. Ik probeer de zin als het ware uit de ander te halen en dat is heel vervelend voor de ander want daarmee zuig ik al de energie uit ander weg. Soms probeer ik de zin helemaal nergens meer uit te halen, ik geef het op. Ook dit is vervelend voor mijn omgeving, zij hebben niets aan mij, ik trek me terug, ze maken zich zorgen. En terecht. Want ik laat zien dat ik er geen nut meer in zie om te leven. Als dit doorzet, dat is gelukkig nog nooit gebeurd, dan zou ik in de goot eindigen. Maar meestal komt er een moment dat ik kwaad word op mezelf en zie dat ik zelf mijn leven creëer en dat de ellende die ik voel door mijzelf is veroorzaakt. Ik besluit simpelweg ermee op te houden. Ik besluit weer te gaan genieten van het leven. Maar nog steeds is de zin ver te zoeken.

Zin hebben in iets is iets anders dan de zin inzien van iets. Ik kan zin hebben in van alles, maar dat wil niet zeggen dat ik de zin ervan inzie. Toch is dat laatste erg belangrijk. Zo is het voor ons mensen belangrijk dat we zien dat gelukkig zijn zin heeft, dat verdrietig zijn zin heeft, dat boos zijn zin heeft. Alle dingen die we meemaken, de fijne en de rottige dingen, hebben zin. Zonder dat besef zou ik nooit de kracht hebben om me door al dat soort dingen heen te slaan. Ik zou niet vechten, ik zou simpelweg stilstaan. Maar er is iets moois met ons aan de hand, want wij zijn een ras dat kan groeien. Wij kunnen leren. Vanaf dag één zijn wij bezig met ervaringsgericht leren. En waarom? Omdat ik die vraag nooit met zekerheid kan beantwoorden, heb ik besloten om het leren op zich als doel te zien. Het nut van het leven is te leren. De zin van het leven is dat ik ervan leer. Voor mij rechtvaardigt dit alles dat op mijn pad kan komen, de goede dingen en de slechte dingen.

Mendelssohn, Bitte!

Wednesday, June 17th, 2009

Afgelopen zondag mocht ik weer een keertje solozingen bij een koor uit Dongen. Dit keer traden zij op in de Pauluskerk in Tilburg en ze hadden mij nodig om “Hör mein bitten” van Mendelssohn te zingen. Ik kende het stuk al en om eerlijk te zijn vind ik het een gedrocht. Ik ga nog even door met eerlijk zijn, daar is deze site per slot voor bedoeld!

Mr. Mendelssohn is goed met nootjes. Ik bedoel muzieknootjes. Hij kan ze heel vakkundig precies op de juiste plek zetten. Want dat is zo mooi, zo gebalanceerd en zo ONLOGISCH ALS DE PEST!

Hoe komt die man erop!

Stel je voor, je bent zanger (nu mag het even, vul dit echter niet in in een psychologische test…) en je mag en je kan erg goed zingen. Zingen is iets wat je met je ziel doet. Je weet niet wat dat is, ziel, maar je voelt iets als je zingt, en anderen noemen het ziel. Na verloop van tijd heb je min of meer de conclusie getrokken dat bezieling staat voor werkelijke emotie en oprechte inleving. Je hebt dus iets te “vertellen”. Ja, inderdaad, je hebt geleerd van een goede zangdocent om je ritmes goed te doen en om technisch alles te kunnen wat je moet kunnen, dat is allemaal waar, maar je hebt ook iets niet geleerd van die docent: bezieling. Kennelijk had je dat al van nature. ZOALS WIJ ALLEMAAL en jij dus ook. Ook al zing je niet in het echt en alleen in deze geleide fantasie, ook jij hebt bezieling. Ik ben dus geen uitzondering… maar wat wel uitzonderlijker is, (nog steeds geen wonder, hoor) is dat ik ervoor heb gekozen om òf te zingen MET bezieling, òf NIET. Als je niets te melden hebt, houd dan je mond.

Dus, stel je weer voor, je bent een idealistische zanger die zijn ideaal trouw wil blijven en wil zingen met bezieling.

Nu ga je het volgende zingen: Heer, luister naar mijn gebed, waak over mij, ik ben alleen, wie wil mij helpen? So far, so good. Maar, zing dit nu eens in een vloeiende melodielijn, vrolijk bijna, snel, open, luchtig, danserig…

Leg mij nu eens uit: HOE MOET JE DAT DAN DOEN? Je kan toch niet danserig zingen dat je alleen bent? De tekst is serieus bedoeld, ik wil er geen klucht van maken!

Maar we zijn er nog niet. Luttele seconde later zing je: De vijanden zijn verslagen, ze kijken op, waar is nu die Redder waar over werd gesproken? En dit gaat snel, alsof het een “Victory song” is. Verslagen en victorie… Die tegenstelling alleen al… Dat gaat toch niet?

En we zijn er nog steeds niet. Dan komt: Ooooh, kon ik maar vliegen zoals de duiven, weg van hier, weg van de vijanden. Ik zou dan rust vinden. En je raadt het al, het klinkt in de muziek huppelerig en elegant, een beetje tè vrolijk weer voor mijn gevoel…

Er zit alleen één moment in het hele stuk waar ik helemaal alles in kwijt kan wat zich in de diepste krochten van mijn ziel heeft verstopt: God, hoor mijn wanhoopskreet…

En ja, die heb ik eruit gegooid alsof ik alle frustratie en pijn van een eeuwigheid wilde lozen in het heelal, terug naar waar het hoort. Je weet trouwens nooit wie er meeluistert en zo goed gaat het niet op deze aardkloot, ik heb dus eigenlijk een beetje voor iedereen geroepen! De kerk was een moment koud en kil. IJzig en pijnlijk. De bakstenen werden stil. De mensen hielden hun adem in en ik moest zorgen dat ik niet in snikken uit zou barsten want dan zou ik de rest van het liedje verpesten…

Misschien,

is die Mendelssohn zo gek nog niet.

The Ninth Gate

Wednesday, June 17th, 2009

Heb ik dus al meer dan een maand geleden een film opgenomen van TV maar nog steeds niet ernaar gekeken. Waarom neem ik hem dan op? Ik neem hem op omdat het met de “duivel” te maken heeft en ik kijk hem vervolgens niet omdat er “thriller” bij staat, en ja, ik heb geen zin om een nacht wakker te liggen. Ook de regisseur maakt mij huiverig: Mr. Polanski… je weet nooit wat die uithaalt.

Maar ik zat op de bank en ik had niets te doen en ik verveelde me en ik keek naar al die dvdtjes met hun etiketjes en er zat niets bij, behalve dan deze: The Ninth Gate. Nou ja, dan maar die. Omdat het midden op de dag was, en erg zonnig buiten (een gewoon mens vraagt zich nu af waarom ik dan binnen blijf zitten, daar ga ik geen antwoord op geven) was ik niet zo bang voor het woordje “thriller”, ik hoefde voorlopig nog niet naar bed, laat staan te slapen…

Dus hoppa, schijfje erin, draaien maar, bliep bliep play…

Wow. Das toch wel een mooie en intrigerende film. Maar wel vreemd. Ik kan zeggen dat ik niet zo goed wist wat ik er nou van vond… Ik heb weleens een film gezien die echt nergens over ging, dat was hier niet aan de orde. Ik heb ook weleens films gezien die ergens over gingen maar je kon het gewoon niet volgen, dat was hier ook niet aan de orde… Het is meer een puzzel. En laat de film nu net gaan over een puzzel. Tja, het is niet toevallig! Die Mr. Polanski wist zeker waar hij mee bezig was. (Niet zo gek natuurlijk, hij heeft er ook nogal wat naam mee gemaakt.)

Irritant is bovendien dat je pas te laat in de gaten hebt dat de film zelf ook een puzzel is. EN NU MOET IK HEM DUS NOG EEN KEER HELEMAAL KIJKEN OM MEE TE KUNNEN PUZZELEN! Heel irritant. Waarschijnlijk ook weer de bedoeling. Maar bij deze: je bent gewaarschuwd, puzzel mee, anders krijg je er spijt van. De film duurt 2 uur, dus ik zou het meteen goed aanpakken als ik jou was. Anders moet je nog een keer…

Maar dat einde, ow, dat einde… ken je die Duitse p o r n o g r a f i e uit de jaren 80? Dat. Maar dan met een duivels tintje. Ik heb volgens mij gister een half uur door zitten zagen over hoe “cheezy” dat einde wel is, tè erg… Wellicht ook de bedoeling van Polanski? Ik weet het niet… Ken je de s e k s scène uit the matrix? Nou zoiets. Compleet misplaatst. Behalve dan dat het over de duivel gaat, en ja, in een film over de duivel mag dit onmisbare onderdeel natuurlijk niet ontbreken. Maar maak het dan in godsnaam niet zo cheezy! Misschien is dàt het wel, God had er niets mee van doen.

Allemaal gaan kijken nu.

The ninth gate op IMDB:

http://www.imdb.com/title/tt0142688/