Repetitie Requiem Fauré

Gisteravond gerepeteerd met Voice Irene voor het Requiem van Fauré. Het ging erg goed, ik was helemaal niet zenuwachtig! Lekker! En ik vond het heerlijk om in die ruimte te zingen (Laurentiuskerk in Dongen) want je hoeft niets te doen en je vult zo de hele kerk met je geluid.

Ik vraag me dan altijd af of God me kan horen, als er al een God is… Ik weet het niet hoor, ik ben nooit zo bezig met God, maar ja, je staat in zo’n kerk, dan gebeuren er soms rare dingen met je. Zou je nu ook beloond worden in de hemel als je mooi hebt gezongen in een kerk? Ik vind het allemaal zo’n onzin. Sorry, hoor.

Het is een dodenmis, dus heel stemmig allemaal, maar de muziek sprankelt ook en is van tijd tot tijd zelfs even dramatisch theatraal. En dan moet ik zingen met mijn eigenlijk niet ijl genoege stemmetje (in die tijd werd er een jongetje voor gestrikt die in naam van God geen kindjes meer kon krijgen), en ik mag dan zorgen dat de mooie glas-in-loodramen springen. (Niet gelukt overigens.) En waarvoor eigenlijk? Voor wie eigenlijk? Voor mezelf? Omdat ik toch zo graag in het middelpunt van de belangstelling sta? Nou nee… Voor het publiek… Dat was er niet, het was een repetitie… Voor de dirigent? Ja, het is een leuke man, maar ik heb al een vriend. Bovendien denk ik niet dat het op die manier zou klikken. Dus dan sta ik daar, midden in zo’n kerk, en dan bedenk ik me dat ik het eigenlijk voor helemaal niemand doe. Voor de centen dan? Tja, das nooit veel, dat weten mijn collegamusici ook… En dus kom ik bij God. Dan zal het wel voor God zijn.

Of is het misschien toch voor mezelf? Omdat ik het mooie muziek vind? Of omdat ik het fijn vind om de muziek mooi te maken? En voor wie doe ik dat dan? Ik ga er niet uitkomen!!! Help!!!

Komend weekend zullen er twee voorstellingen zijn in de kerk. Het is een afstudeerproject van Rick Muselaers (dirigent) en het orkest speelt een symphonie van Dvorak en we zingen dus het Réquiem van Fauré!

Succes Rick!

Leave a Reply