Say hi, say bye!

Sommige mensen vergeten “Hallo” te zeggen, andere mensen vergeten “Dag” te zeggen, sommige mensen vergeten niets, anderen vergeten alles en leven in hun eigen wereldje. Ik hoor bij de eerste categorie, ik vergeet “Hallo” te zeggen, maar ik zal nooit vergeten om “Dag” te zeggen.

Waarom is dit belangrijk? Dat weet ik niet. Ik VIND het belangrijk en dat maakt het voor mij belangrijk. Bovendien heb ik onlangs ervaren hoe het is als iemand geen “Dag” zegt en ik vind het vreselijk. Mijn partner heeft er ook een handje van, maar omdat die in hetzelfde huis woont als ik is het geen onoverkomelijk probleem. Anderen echter, mensen die niet in mijn huis wonen (de rest van de wereldpopulatie dus), zijn bij deze gewaarschuwd: Zeg “Dag”. Ik trek het me aan als je geen “Dag” zegt.

Geen “Hallo” zeggen is natuurlijk ook niet zo netjes. Ik zeg eigenlijk nooit “Hallo” en als ik “Hallo” zeg dan voel ik me opgelaten, want waarom moeten al die mensen weten dat ik gearriveerd ben? Wat is er zo belangrijk aan mij dat ik luid en duidelijk moet verkondigen dat ik ER ben? Waarom zou ik “Hallo” zeggen? Moet iedereen dan opkijken en “Hallo” terug zeggen? Ik zeg geen “Hallo”. Ik zeg wel: “Kom binnen,” als er iemand voor mijn deur staat en ik zeg ook “Gaat het?” als ik iemand zie die niet zo lekker in zijn vel zit. Vervolgens luister ik automatisch naar het verhaal wat die persoon vertelt en ik voel me beledigd als ik alleen maar “Ja hoor…” krijg te horen, vooral omdat ik weet dat het niet waar is.

Ik zeg geen “Hallo” en ik doe niet aan beleefdheden. En ik weiger mijn excuses daarvoor aan te bieden. Ik ben nl. prima zoals ik ben en iedereen weet wat ie aan me heeft. Dat is veel waard, ik wou dat ik dat kon zeggen van de meeste anderen die ik ken, of nou ja, eigenlijk niet ken…

Ik zeg altijd “Dag”. Niet uit beleefdheid, waarom zou ik? Ik meen het namelijk. “Dag” zeg ik omdat ik me verbonden voel met een ander, omdat ik die verbinding verbreek, tijdelijk of voorgoed en omdat ik dat met zorg wil doen. Zodra iemand in mijn leven stapt is die persoon hoe dan ook met mij verbonden. Daar hoef ik geen “Hallo” voor te zeggen, dat voel ik zo ook wel. Maar als er iemand uit mijn leven stapt, dan kan dat ook heel plotseling gebeuren en daar houd ik helemaal niet van. “Dag” is dan een soort aankondiging. Je zegt “Dag” zodat de ander ook nog even afscheid van je kan nemen. Zodat de ander de kans krijgt om dingen te zeggen die nog gezegd moeten worden. Zodat je niet ineens verdwijnt. Zodra je “Dag” zegt sta je eventjes stil bij wat de ander voor jou betekent, en dan ga je.

“Dag” zeggen doet misschien pijn, veel meer pijn dan “Hallo” zeggen, maar het is oneindig veel belangrijker.

Leave a Reply