Balans

Balans is voor de meeste van ons een economisch woord. Het is echter ook een psychologisch getint woord, je kunt “in balans” zijn, hoe dat voelt weet ik niet, maar het kan. Je kan ook “uit balans” zijn, dat gevoel ken ik wel al kan ik het niet echt omschrijven. Dus balans is psychologisch en economisch maar psychologie heeft niet zoveel met economie te maken. Ten minste, dat lijkt zo te zijn. Maar heeft iemand ooit nagedacht over de economie van een persoon? Dat heeft niets met geld te maken, niets met hypotheekrente, niets met pensioenen, maar wel met groei, met vooruitgang en met investeren.

De afgelopen weken ben ik bezig geweest om mijn psychische balans op te maken, ik ben aan de slag gegaan met mijn psychische boekhouding. En dat ging nog een stapje verder, ik heb meteen eventjes de boekhouding van mijn ziel opgemaakt.

Tjonge, dat is verhelderend. Dat zou iedereen moeten doen.

Je psychische boekhouding is de kosten- en batenanalyse van je mentale investeringen en opbrengsten. Waar stop je je energie in, waar pieker je over, waar haal je plezier uit, hoeveel energie levert het je op? Het duurde eventjes voordat ik alles op een rijtje had, maar toen was het ook een stuk duidelijker. Ik heb geluk, mijn werk levert me energie op en ik haal er plezier uit, niet iedereen kan dat zeggen. Ik, als talenthouder, (want zo voelt het een beetje, ik mag een talent houden, ik heb het niet, ik houd het vast, in mijn handjes, en ik koester het) mag doen wat ik leuk vind.

Ik mag zingen, spelen, dirigeren, coachen, etc… Maar toch is het zo dat niet alles van mijn werk me energie oplevert. Ik merkte dat ik ook dingen deed waar ik wel plezier uit haalde maar die me geen energie opleverden. Dingen waar ik over piekerde maar waar ik ook plezier aan beleefde… Iets wat ik economisch en psychologisch gezien niet zo goed kon verklaren. Hoe kun je nu iets leuk vinden en er toch zo moe van worden?

Als je maar diep genoeg graaft dan vind je het antwoord. Althans, IK vond het antwoord. Midden in de nacht wel te verstaan. Ik weet dat ik niet zo laat naar bed moet gaan, want dan lig ik daarna veel langer wakker, maar ja, ik was zo lekker bezig geweest en nu lag ik dus in bed. Ik verveelde me, kon de slaap niet meer vatten maar ik wilde ook niet meer actief zijn want dat zou me niet verder helpen. Ik ben dus maar de balans van mijn ziel op gaan maken. Dat doet iedereen toch ‘s nachts?

Ik begon meteen waar ik was gestrand met de psychische balans, om tijd te winnen, zelfs om 2:00 ‘s nachts heb ik nog de behoefte om efficiënt te werk te gaan. Zingen is leuk, acteren is leuk, spelen is leuk, mensen zijn leuk. Ik pieker en het vreet energie maar ik heb plezier. Is dit een kwestie van gradatie? Staan er drie nullen achter de negatieve getallen op mijn balans, zodat de positieve waarden er niet meer tegenop kunnen boksen? Wat is er dan zo mis? Waar komen al die nullen achter mijn negatieve getallen vandaan?

Om 2:00 ‘s nachts sloeg er een torpedo in in mijn hart en duizelde het in mijn hoofd. Mijn negatieve getallen hadden te maken met respect en waardering. Respect niet voor mijn zang, niet voor mijn inlevingsvermogen, niet voor mijn spel, niet voor mijn vlotte babbel, maar respect voor mijn ziel en voor wat mijn ziel kwam doen. Dat klinkt wel heel erg schizofreen, ik bedoel: “Weet je wel wat je mijn ziel aandoet?” Maar ik denk toch dat er een kern van waarheid in zit. Misschien heb je als mens niet altijd in de gaten hoe je tot in de kern van je ziel gekrenkt kan worden, omdat het zo logisch is in dit leven dat je gekrenkt wordt… Ik bedoel, iedereen doet het. Krenken.

Mensen moeten wijken voor produkten, zielen moeten wijken voor mensen die behoefte hebben aan produkten en daarmee andere zielen kwetsen. Wij zijn allen zowel mens als ziel. Hoe vaak een ander ook zegt dat ie je ziet, dat ie je ziel voelt, dat ie je bezieling begrijpt, zolang die persoon niet handelt naar dat inzicht, kwetst ie je ziel.

En dat doen we allemaal, dagelijks. Ik maak mezelf er vast ook schuldig aan. Ik zal er eens extra goed op gaan letten. Want een mens kwetsen dat is lelijk, maar een ziel kwetsen, daar wil ik mijn handen niet aan branden!

Esther

One Response to “Balans”

  1. admin Says:

    Een goede vriend schreef me naar aanleiding van deze post:

    “Zien, voelen, begrijpen en dan ook nog handelen op een bezielde manier zodat de andere mens zich gewaardeerd voelt? Dat vraagt enorm veel kracht, dat heeft veel tijd nodig om de ruimte te vullen.”

    Hij heeft gelijk. Ook geduld is hier op zijn plaats. Ik verwacht veel van de mensen om me heen, dingen die voor mij zo normaal zijn. Voor mij is het ondenkbaar om te handelen zonder bezieling, zonder een ander te zien. En ook ik maak misstappen, omdat ik niet altijd genoeg energie heb, genoeg activiteit in mijn zintuigen om waar te nemen wat er leeft in een ander. Misschien kan het dus niet altijd goed gaan. Je ziet niet alles, je weet niet alles.

    Maar als je de ander wel ziet, als je zegt dat je de ander begrijpt, als je zegt dat je met die ander mee kan voelen? Is het dan niet extra pijnlijk als je de ander, ondanks je inzicht en invoelen, toch negeert?

Leave a Reply