Wild, wilder, wildst…

Vandaag zat ik relaxed met de koptelefoon op mijn hoofd een liedje in te zingen, voor één van mijn koren, om mee te oefenen thuis… Ik zette nietsvermoedend mijn koptelefoon af en keek op van mijn laptop, zag mijn kat, keek terug naar mijn laptop… wacht… dat is niet mijn kat… ik kijk nog eens… heej, dat is een vreemde kat…

Twee grote ogen kijken me verschrikt aan, ik beweeg, dat had ik niet moeten doen. Deze buurtkat is via mijn voordeur naar binnen gewandeld, het is een stevig beest, met de tekening van een Friese koe… Een mooi beest. Ik roep hem lief, hij is zwaar onder de indruk. Hij vindt mij maar eng. Ik vind hem maar raar… Wat doet deze kat hier? Hij woont hier niet! Mijn achterdeur staat open dus ik loop op hem af, om hem een beetje richting de deur te manipuleren… Handje helpen zodat ie terug naar zijn eigen huisje gaat… Hij schrikt zich te pletter… En toen ging het mis!

De kat die ik niet kende, is via de voorkant van mijn open servieskast naar de bovenste plank geklommen en zat inmiddels er bovenop… Dit duurde echter niet lang, want binnen een paar seconden schrok ie hevig van mijn actie (ik probeerde namelijk nog een paar glazen te redden) en stoof de kat weer naar beneden, ditmaal omdat ie via mijn voorruit (van de kamer dus, een raam dat niet open kan, met een rolgordijn) het huis wilde verlaten… In paniek sprong het beest tegen de ruit op en klom hij langs de muren omhoog. Ik kreeg stiekem nogal veel ontzag voor de kracht van het beestje, maar ik moest ook enorm huilen want het was zoooo zielig! Ik wilde de kat helpen maar hij was alleen maar in paniek, en zoals een insect door een glazen ruit naar buiten denkt te kunnen, zo ook deze kat… In mijn rolgordijn, met zijn nagels, klimt ie naar alle hoeken van het raam… Hij laat daarbij de nodige brokstukken achter, beeldjes vallen om, glazen vazen breken, een hoop kabaal… Eventjes later springt hij in een hoekje waar allemaal kabels liggen van internet en telefoon, ik vrees voor het leven van de kat, bang dat ie zichzelf pijn doet, dat het mis gaat… Maar ik kan niet helpen. Hij stuift omhoog langs de zijkant van een andere kast, daar bovenop gaat ie liggen, achter een rij boeken.

Een half uur ben ik in gesprek geweest met de kat. Mijn eigen kat kwam nog binnen kijken, maar die had niets in de gaten, gelukkig maar, en ik, huilend, vol medelijden, probeer een kat naar beneden te praten… In pure wanhoop zend ik het beest wat beelden toe (misschien dat dat werkt in kattencommunicatie) maar het mag niet baten, hij blijft zitten.

Ik ben alleen thuis, ik ga buiten op de tafel in mijn achtertuin staan en roep heel hard dat ik een kat “HIER” heb die niet van mij is, of iemand een kat met koeienvlekpatroon mist? Geen antwoord… Nog een keer roepen… Antwoord van een van mijn buren, nee, ze had niet zo’n kat, nee, ze wist ook niemand die wel zo’n kat had… Ik vloek.

De overburen dan maar… Ik bel aan… “Kennen jullie het baasje van een koeienvlekpatroonkat?” Nee, ze kenden ze niet. Klote. Pardon. Of ze me konden helpen… Twee minuten later sta ik met 4 mensen in mijn woonkamer te kijken naar een kat. Inmiddels had ik al de truuk met de bezemsteel geprobeerd wat alleen maar tot een nog grotere ravage had geleid… De kat zat nu inmiddels achter de hoofdsteun van de bank, een hoekje waar hij lekker beschut kan schuilen…

De krassen op mijn voet bloeden een beetje, bewijs dat een kat in het nauw rare sprongen maakt, evenals de gaten in mijn rolgordijn en de scherven glas in de kamer… Mijn buren weten ook niet wat te doen. Ik bel de dierenambulance… “Mevrouw, daar komt de dierenambulance niet voor, u moet echt de kat zelf uit huis helpen.” Of ze nog tips hadden dan, ik in tranen, over mijn toeren, het gaat niet lukken! Nee, ze hadden geen tips, ze wist het zelf ook niet, ze vond het heel vervelend voor me maar ze kon niets doen… Ik hang op.

De dierenambulance komt alleen als er iets mis is met het dier. Ik noem dit MIS, het protocol niet.

En nu? Nu zit er een kat in mijn kamer. Ik laat hem een tijdje alleen, misschien gaat hij dan vanzelf naar buiten door de achterdeur… Maar met mijn kat, die nogal fel kan zijn, kan dat flink mislopen als die twee slaags raken… Ik wil geen vechtpartijen waarbij er een kat in de volle paniek tegen mijn kat tekeer gaat…

De kat zit in mijn kamer. Dit is MIJN huis. De kat komt in MIJN huis. Niemand kan me helpen… IK moet in MIJN huis de kat die MIJ DAAR komt opzoeken ZELF benaderen. Het beest komt per slot op mijn pad… Moed inpraten… wat te doen, hoe??? Ik bel mijn vriend… “Dan trek je toch je motorpak aan, pak je die kat, zet je hem buiten?” Tja, dan moet ik zeker ook mijn helm op doen, voor als die kat mij als een handige opstap richting servieskast gaat beschouwen… “Why not?” zegt ie… En ja, inderdaad, why not?

Omdat ik die kat helemáál de stuipen op het lijf jaag als ik hem als een astronaut kom vangen! Ik wil het beestje niet nòg banger maken! Het is zooooo zielig!

MIJN huis.

MIJN huis.

Owkee dan. Met 35 graden loop ik in mijn motorpak met handschoenen en laarzen aan, met mijn helm op, vizier omlaag, snikkend van de tranen, in de snikhitte, mijn woonkamer in. Naar de bank. Ik graai achter de hoofdsteun van de bank. De kat zet zich schrap… Een paar seconden later heb ik hem losgeplukt en houd ik hem stevig onder de arm. Ik loop naar de voordeur… Ik zet hem neer, houd hem nog even vast, vertel hem dat hij NAAR ZIJN HUIS moet gaan, dat hij VOORZICHTIG moet zijn… Ik ben zo bang dat hij wegloopt nu… Maar ik moet hem laten gaan, hij vecht zich los… De dierenambulance wilde niet komen… Het was MIJN huis. Ik moest iets doen… Ik laat los… Hij rent in volle vaart het grasveld voor mijn huis op, maakt een grote bocht en rent de woonwijk in, een rustige wijk… Ik houd mijn hart vast…

Huilend verwijder ik mijn helm… De overbuurvrouw doet haar voordeur open: “Je bent een held!” roept ze. Ik kan alleen maar trillen en huilen…

One Response to “Wild, wilder, wildst…”

  1. marianne Says:

    Ik had het verhaal hierna uit eerste hand eh mond… maar dit is nog fraaier! arme kat, of was het een poes?

Leave a Reply