Kunst is lijden!

Ik ga hier nu geen verhandeling schrijven met als uitkomst dat kunst eerder leiden is dan lijden, sorry, maar daar leen ik me niet voor. Het is tè voor de hand liggend, punt één, en het is gewoon niet boeiend! Dus wat ga ik dan wel vertellen? Nou, ik ga hier vertellen dat het waar is: Kunst is lijden.

Niet alle kunst, maar veel kunst wel, en daar is een reden voor, namelijk: eisen. Aan kunst worden tegenwoordig (de afgelopen paar millennia ook al overigens) eisen gesteld en dat maakt dat kunst niet alleen fijn, mooi, interessant en leuk is, nee, kunst is evengoed vervelend, tijdrovend, afgeraffeld en slopend… Het ligt er maar aan van welke kant je het bekijkt! Als je door een museum loopt zonder zo’n telefoon met uitleg, dan is kunst voornamelijk mooi en/of interessant, maar met die telefoon met uitleg erbij (je weet wel, zo’n toestel waar je dan het desbetreffende getalletje in kan intikken en die je dan in verschillende talen kan vertellen wat je op het doek ziet en hoe de schilder tot het verwezenlijken van het werk is gekomen) dan weet je ineens veel te veel en plotseling besef je dan, dat kunst eigenlijk maar een lijdensweg is.

En dat is nu niet veel anders, tussen twee kabinetten in, in een niet zo hoopvolle periode, is er weinig ruimte (lees: geld) voor het fijne kunstenaarsschap. Tegenwoordig (de afgelopen paar millennia ook al overigens) is kunst hard werken. Maar er is nog een reden! Kunstenaars willen tegenwoordig het liefst full-time kunstenaar zijn. Zonder overleg met de kerk of het hof begint een niet-bestaand kunstenaar een opleiding tot kunstenaar, na veel lijden op deze zogenaamde kunstacademie, kan de niet-bestaande kunstenaar uitgroeien tot ofwel een nep-kunstenaar (het is wel leuk, maar niet bijzonder) ofwel een ras-kunstenaar (het was altijd al fantastisch en gelukkig is hij het niet kwijt geraakt op de academie). Beide groepen kunstenaars willen vervolgens na 4 jaar studie, subsidie hebben om te kunnen doen wat zij willen zodat zij de wereld kunnen voorzien van hun kunst. Sommige kunstenaars maken vervolgens fijne, mooie en leuke kunst, kunst die graag gezien wordt, maar andere kunstenaars maken zware, pijnlijke, confronterende kunst, kunst waar je het liefst een blokje om voor zou lopen…

Heel Nederland zit nu dus eigenlijk vol met kunstenaars. Ik ben er zelf ook een, soort van, maar ik laat het aan anderen om mij in te delen in één van bovenstaande groepen… Feit is wel, dat het hier druk is dus dat er geen ruimte (lees: geld) is voor al die kunstenaars. En dus gaan ze lijden. Ik doe daar niet aan mee, ik houd niet van lijden, maar er zijn er die gaan lijden… Deze kunstenaars verheffen het lijden tot een kunst. Maar ach, ook dit is niet nieuw want de afgelopen millennia werd dit ook al gedaan.

De afgelopen millennia echter werd je vermoord als je dingen maakte die confronterend waren… De afgelopen millennia moest je je oor afsnijden om na je dood eindelijk aandacht te krijgen… De afgelopen millennia kon je echt niet zomaar als niet-bestaand kunstenaar naar zo’n hippe kunstacademie… De afgelopen millennia moest je ook werken naast je kunst om je kost te verdienen… De afgelopen millennia kreeg je heus geen kansen als je een nep-kunstenaar bleek te zijn… De afgelopen millennia was het heel normaal je lichaam en geest in dienst van de kunst gradueel te vernietigen… De afgelopen millennia liet je het wel uit je hoofd om vrijwillig te kiezen voor het kunstenaarsschap… Nu wil iedereen het!

Dus òf we houden allemaal ontzettend veel van lijden, òf het valt stiekem enorm mee… Niet verder vertellen.

Leave a Reply