Nooit te oud om te leren

Ik ben zo iemand die altijd wil zeggen dat ik het “allemaal al weet” en dat ik het “allemaal al kan”. Maar gelukkig ben ik realistisch genoeg om te beseffen dat dat eigenlijk nergens op slaat. Kennis en kunde is iets dat groeit met de jaren, door ervaring, door lessen… Het is een oud gezegde dat je nooit te oud bent om te leren.

Natuurlijk ben je nooit te oud om te leren, maar het tegenovergestelde, te jong om te weten of te kunnen, is iets wat ik regelmatig ben tegengekomen in mijn leven. Mensen die je vertellen dat je “dat nog niet kan weten” omdat je te jong bent, of dat je “dat nog niet moet willen kunnen” omdat je nog niet de levenswijsheid hebt… Zo mocht ik op het conservatorium geen Kindertotenlieder van Mahler zingen, omdat ik dat volgens sommige docenten onmogelijk kon begrijpen. En ik mocht geen Dalilah zingen op een concours, omdat ik volgens de jury nog te jong was om zo’n emotioneel beladen lied te zingen. In beide gevallen ben ik echter gewoon mijn eigen gang gegaan en heb ik datgene gedaan dat iedereen me afraadde: Ik heb gezongen wat ik wilde zingen.

Met het zingen is het uiteindelijk goed gekomen. Maar wat voor zingen geldt, geldt misschien niet voor andere zaken in het leven. Een aantal jaar geleden bijvoorbeeld, begon ik steeds meer te praten met mijn zangleerlingen over de dingen waar zij tegenaan liepen in hun leven, en ik merkte dat ik ze kon helpen. Al snel wilde ik me richten op het coachen van anderen, als levenscoach. Maar dat kon toch zeker niet! Ik was nog veel te jong, en die mensen waren minstens tien jaar ouder dan ik! Ik voelde me onzeker worden. Terwijl ik wist dat ik iets goeds deed, liet ik me remmen door mijn eigen gedachten zoals ik ze in mijn hoofd had laten prenten. Als kind al kreeg ik opmerkingen van volwassenen dat ik me eens “moest gedragen naar mijn leeftijd” en nog niet “mee kon praten met volwassenen”. Ik vond het zo’n onzin, maar ja, duidelijk was wel dat de mensen die al een paar jaar langer op deze aarde rondliepen dan ik niet zo blij waren met mijn bijdrage. Ik had geleerd om me een beetje in te houden, niemand hield ervan als ik me ermee ging bemoeien…

Frustrerend was het wel. Te jong om mee te praten, te jong om anderen te helpen, te jong om te kunnen voelen, te jong om te kunnen begrijpen… Ondertussen zag ik de mensen om me heen worstelen met dingen die voor mij soms heel simpel leken, met de eenvoud van een kind kon ik kijken naar mijn omgeving en voelen en begrijpen wat er door anderen heen ging. Achteraf gezien lijkt het net alsof mensen me klein probeerden te houden! En nu is het aan mij om te leren – en daar ben ik gelukkig nooit te oud voor – om mijn intuïtie weer zonder schroom te kunnen toepassen.

We leven in een andere tijd, een tijd waarin kinderen steeds meer serieus worden genomen. Ik lees boeken over dit onderwerp, waarbij zelfs de fantasie van kinderen wordt beschouwd als een bron van wijsheid. Het lijkt me heerlijk om op te mogen groeien in een maatschappij waar kinderen oud genoeg zijn om te weten en te kunnen.

Je bent nooit te oud om te leren, maar veel belangrijker nog, niemand is ooit te jong om dingen te weten en te kunnen! Echte wijsheid komt niet met je jaren, echte wijsheid heeft iedere ziel in zich.

2 Responses to “Nooit te oud om te leren”

  1. ovriend Says:

    Is communiceren / reageren (op e-mails) ook leeftijd of aan levenservaring gebonden?
    Nemo nascitur artiflex, Nemo magister natus!

  2. admin Says:

    Lijkt me niet… Ten minste, als ik het voor het zeggen heb, dan zeker niet!

    Esther

Leave a Reply