Barry Long over intimiteit

Ik heb thuis twee audiotapes van Barry Long, Being honest to love en being responsible for love. Beiden zijn aan te raden als je als je je als vrouw al een heel leven opnaait (dusss) over het feit dat intimiteit tegenwoordig toch niet zo intiem is als waar je van had gedroomd als jong meisje. Barry vertelt over onze teleurstellingen op het gebied van seksualiteit, hoe we moeten vechten voor een verloren stukje goddelijkheid en hoe we onze relaties weer (h)”echt” kunnen maken. Ik heb mijn vriend ook laten luisteren, arme hij, maar hij vond het toch wel interessant… Niet in laatste instantie omdat ik zo enthousiast was, maargoed.

Het is nu zo dat Barry zelf volgens mij niet echt gelukkig was in de liefde, dus het is maar de vraag of je iets aan wil nemen van iemand die zijn eigen draai niet kon vinden. Maar ja, bij de loodgieter lekt de kraan, en bij een IT-beheerder doet het internet het nooit… het is Barry vergeven, hij vertelt goed.

In al zijn woorden hoor ik hoe kwaad hij zich maakt over de “onrechtvaardigheid” in onze interpersoonlijke relaties. Deze man kan zich ontzettend opwinden! Maar het is wel lekker om mee te luisteren, want je wordt er even helemaal strijdvaardig van. Een soort verlaat “baas in eigen buik” gevoel. Barry werkt als man mee aan een vorm van oer-feminisme dat me enorm aanspreekt. Hoe de vrouw weer een vrouw kan worden en de man weer een man… En daar heeft hij geen knotsen of rieten rokjes bij nodig! Dat kan ook gewoon in een flatje in Rotterdam. Voor een klein fragment met film, verwijs ik je door naar Youtube:

http://www.youtube.com/watch?v=dv1e3xJY9sg&feature=channel

Wil je meer Barry Long, google dan even. Hij heeft een site met een hele hoop betaalde info. Zijn stem luistert, vind ik ten minste, prettig. Hij klinkt vrij dominant en dwingend. Het is zo iemand die je prompt zou geloven, ook al snap je geen hout van wat ie zegt… of dat goed is weet ik niet.

Er is nog een tape die erg interessant is: A journey into conscioussness. Barry neemt je mee op reis naar een soort nulpunt ergens diep in jezelf. Het punt waarop je alleen bestaat en niet meer denkt of waarneemt… Heel boeiend. Het voelt een beetje als een trance, behalve dan dat je er zo uit kan stappen. Deze tape is gebaseerd op een soort Boeddhistische wereldvisie die zoekt naar de ziel achter het Ego.

Leave a Reply