Boek over onze school, de aarde

Mijn zoektocht naar informatie over reïncarnatie en alles wat ermee van doen heeft is begonnen bij dit boek:

Aarde is slechts een leerschool

De Aarde is slechts een leerschool, Thea van Leent, Akasha, 1992.

Dit boek is een soort roodkapje verhaal over de aarde en de hemelen en de hellen. Ik heb het gevoel dat ik door de sterk vereenvoudigde vorm van Dante’s goddelijke komedie wandel, eigenlijk is het exact hetzelfde, behalve dan dat het doorgaat voor een informatief boek (geen roman) en het is leesbaar. Dante is dat niet, ook niet in het Nederlands.

Ik heb het, ondanks dit onomfloerste oordeel, een heerlijk boek gevonden om in te beginnen. Het roodkapje gehalte was zo hoog dat het lekker las en dat het ook ok was om af en toe tegen de schrijfster te zeggen: mooi niet, dat gaat er bij mij niet in. Het grootste probleem vind ik dat het geschreven is door de ogen van een mens, een lerares, n.a.v. de verhalen van een leerling van haar. Ik geloof dat die leerling het zo heeft ervaren (de lerares was er wel bij maar kon zich telkens na de trance niets herinneren…) maar ik geloof niet dat het zo IS. Ik denk dat er een werkelijkheid is die zo ontastbaar is dat wij met onze woorden en beelden er een eigen niet-werkelijke vaste vorm aan gaan geven, we interpreteren, en soms heb ik liever dat er niemand is die interpreteert. Ik doe dat liever zelf.

Dit boek is heerlijk als je wilt dat iemand anders voor je interpreteert, zodat jij gewoon lekker kan lezen. Ik heb het boek gebruikt als opstapje en ik raad het in mijn omgeving aan aan mensen die niet echt geïnteresseerd zijn in het onderwerp omdat ze niet houden van de “zweverigheid”. De mensen die liefst alles in Jip en Janneke taal lezen. Voor hun is dit een goed boek om eens te beginnen. Voor iedereen die wel zelf na wil denken is dit ook een goed boek om te lezen omdat je je er pijnlijk bewust van wordt dat we met zijn allen door een gekleurde bril zitten te kijken. Vooral dit onderwerp dat toch nogal ontastbaar is, wordt zo gekleurd beschreven, dat is in meer boeken. Ik heb daar moeite mee omdat ik voel dat er dan iets niet klopt.

Een voorbeeld is het “lopen” van sfeer naar sfeer. In het boek hebben ze het over lopen. Ik geloof niet dat er “gelopen” word, al weet ik niet precies hoe je je verplaatst tussen de sferen. Ik heb op de een of andere manier het gevoel dat het allemaal hier is, allemaal op dit moment, dus dat het geen nut heeft om jezelf te verplaatsen. 3-dimensionaal wandelen lijkt me nutteloos als je van de ene dimensie naar de andere gaat… Door het te omschrijven als “lopen” krijg ik een beeld in mijn hoofd van een meisje en een vrouw die met een gids door de wolken stappen, en dat voelt gewoon zo onwerkelijk. Maar nogmaals, het leest lekker!

De grootste winst kan je uit dit boek halen als je zelf gaat herinterpreteren. Althans, dat is wat ik deed, en dat bracht me verder op filosofisch gebied. Ik ben gaan voelen wat het is om de concepten tijd en ruimte los te laten, precies omdat ik het zo ongemakkelijk vond en vervelend dat dat in het boek juist niet werd losgelaten. Ik ben ervaringen gaan zien als reflecties van een werkelijkheid. Ik ben mijn eigen leven daardoor ook anders gaan bekijken.

Ik weet dat niet iedereen zoveel denkwerk wil verzetten bij het lezen van een boek, en dat hoeft gelukkig ook niet. Het is duidelijk dat Thea van Leent haar boek heeft geschreven voor mensen die juist niet na willen denken, maar ja, ze kan het me niet verbieden!!!

Leave a Reply